தஞ்சாவூர் மாவட்டம், கும்பகோணம் அருகில் இருக்கும் சின்ன கிராமம் திருவேங்கடம். அங்கே வயல்கள் எல்லாம் பச்சைப் பசேலென பரந்து கிடக்கும். காலையில் எழுந்தவுடன் மாடுகளின் மணி ஒலி, பறவைகளின் கீச்சுக் குரல், தூரத்தில் டிராக்டர் சத்தம்… இதுதான் ஊரின் இயல்பான காலை ராகம். மழைக்காலம். வானம் சாம்பல் நிறத்தில் இருந்தது. சிறு சிறு தூறல் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.
சசி வீட்டு திண்ணையில் உட்கார்ந்து காபி குடித்துக்கொண்டிருந்தான். அவன் உடம்பு கருப்பு, தோள்கள் அகலமாக, வயல் வேலை செய்ததால் கைகால்கள் தசைப்பிடிப்பாக இருந்தன. முகத்தில் எப்போதும் ஒரு சாதாரண சிரிப்பு. ஆனால் அந்த சிரிப்புக்குள் ஒரு ஆழமான ஏக்கம் இருந்தது. அவன் 24 வயது. அப்பா விவசாயம் செய்து வர, சசியும் அதையே தொடர்ந்தான். பெரிய படிப்பு எதுவும் இல்லை. ஆனால் ஊரில் எல்லோரும் அவனை “நல்ல பையன்” என்று சொல்வார்கள்.
“சசி… இன்னிக்கு வயலுக்கு போகணுமா? மழை தூறுது” என்று அம்மா உள்ளே இருந்து குரல் கொடுத்தாள்.
“போகணும் மா… நடவு முடிக்கணும். இல்லைன்னா நெல்லு பாத்திரும்” என்று சசி பதில் சொன்னான்.
அவன் எழுந்து உள்ளே போனான். அப்பா ஏற்கனவே வயலுக்குப் போய்விட்டார். வீடு பெரியதில்லை, ஆனால் சுத்தமாக இருந்தது. பக்கத்து வீட்டில் கவியின் வீடு. கவி சசிக்கு சிறு வயதிலிருந்தே நெருங்கிய நண்பி. இருவரும் ஒன்றாக பள்ளிக்கூடம் போய், ஒன்றாக விளையாடி வளர்ந்தவர்கள். இப்போது கவி கல்லூரியில் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். விடுமுறை நாட்களில் ஊருக்கு வந்து விடுவாள்.
அன்று காலை கவி வீட்டு திண்ணையில் உட்கார்ந்து புத்தகம் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் அழகு. நீண்ட கூந்தல், வெளிறிய நிறம், பெரிய கண்கள், இனிமையான புன்னகை. அவளைப் பார்த்தாலே யாருக்கும் மனசு இலேசாகும். சசி அவளைப் பார்த்ததும் சிரித்தான்.
“கவி… என்னடி படிக்கிற? இன்னும் மழையில வெளியே உக்காந்திருக்கியே?”
கவி தலையைத் தூக்கி பார்த்து சிரித்தாள். “சசி… நீ இன்னும் வயலுக்கு போகலையா? நான் ஒரு நாவல் படிக்கிறேன். காதல் கதை… உன் மாதிரி இல்லை.”
சசி அருகில் வந்து நின்றான். “என் மாதிரி என்ன? எனக்கு காதல் எல்லாம் வராது.”
கவி கண்ணைச் சிமிட்டினாள். “பொய் சொல்லாத… உன் மனசுல யாரோ இருக்காங்கன்னு எனக்கு தெரியும். ஆனால் நான் சொல்றேன்… எனக்கு ஒரு காதல் இருக்கு சசி.”
சசி உள்ளுக்குள் ஒரு அதிர்ச்சி. ஆனால் வெளியே சிரித்தான். “யாரு அது? ஊருக்குள்ளயா? இல்லை கல்லூரிலயா?”
“அதை இப்ப சொல்ல மாட்டேன்… பிறகு சொல்றேன். நீ போ… வயலுக்கு தாமதமாகும்.”
சசி ஒன்றும் பேசாமல் தலையாட்டிவிட்டு நடந்தான். ஆனால் அவன் மனசு கனத்தது. கவியை அவன் ரொம்ப நாட்களாக ரகசியமாக பார்த்து வந்தான். அவளோடு பேசும்போது, அவள் சிரிக்கும்போது… அவன் இதயம் வேகமாக அடித்தது. ஆனால் அவள் எப்போதும் அவனை “நல்ல நண்பன்”, “நல்ல பையன்” என்றுதான் சொல்வாள். இப்போது அவள் ஒரு ஆளை காதலிப்பதாக சொல்லியிருக்கிறாள். அது யார் என்று தெரியவில்லை. ஆனால் அது அவனை உள்ளுக்குள் குத்தியது.
வயலுக்கு போகும் வழியில் மழை சற்று அதிகமானது. சசி தன் துண்டால் தலையை மூடிக்கொண்டு நடந்தான். வயலில் அப்பாவும் சில தொழிலாளர்களும் நடவு செய்து கொண்டிருந்தார்கள். சசியும் சேர்ந்து கொண்டான். மழையில் வேலை செய்யும் போது அவன் மனசு அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் கவியின் வார்த்தைகள் திரும்ப திரும்ப வந்து கொண்டிருந்தன.
மாலை நேரம். மழை கொஞ்சம் ஓய்ந்திருந்தது. சசி வீட்டுக்கு திரும்பி வந்தான். உடம்பு முழுக்க சேறு. குளித்து முடித்து திண்ணையில் உட்கார்ந்திருந்தான். அப்போது பக்கத்து வீட்டில் இருந்து புவியழினி வெளியே வந்தாள். புவி கவியின் தங்கை. 19 வயது. சின்ன கண்கள், இனிமையான முகம், உடம்பு இளமையாக இருந்தது. அவள் சசியை ரொம்ப பிடிக்கும். ஆனால் சசி அதை கவனிப்பதில்லை.
“சசி அண்ணா… மழையில் வேலை பார்த்து களைச்சு போயிருப்பீங்க. இந்தா… தேநீர்” என்று ஒரு டம்ளரை நீட்டினாள்.
சசி வாங்கி சிரித்தான். “நன்றி புவி. உன் அக்கா எங்கே?”
“அக்கா உள்ளே படிக்கிறா. அவளுக்கு இப்போ காதல் டென்ஷன்” என்று புவி சிரித்தபடி சொன்னாள்.
சசி ஆச்சரியமாக பார்த்தான். “காதல்? யாரு?”
புவி அருகில் வந்து மெதுவாக சொன்னாள். “ராகவ்… அந்த கிறிஸ்தவ பையன். அக்கா ரகசியமா பேசுறா. ஆனால் எனக்கு பிடிக்கலை அண்ணா. ஊரு வேற, அவன் மதம் வேற… கஷ்டம் வரும்.”
சசி மௌனமாக இருந்தான். உள்ளே ஒரு வலி. கவி ராகவை காதலிப்பது உறுதியானது.
அன்று இரவு. மழை தூறல் தொடர்ந்தது. சசி படுக்கையில் படுத்திருந்தான். அவன் மனசில் கவியின் முகம். அவள் சிரிப்பு. அவள் “நல்ல பையன்” என்று சொன்னது. தூக்கம் வரவில்லை.
மறுநாள் காலை. மழை கொஞ்சம் அதிகமாக இருந்தது. சசி வயலுக்கு போகாமல் வீட்டில் இருந்தான். அப்போது ஊருக்கு வெளியே இருந்த மரக்கூட்டத்திற்கு அருகில் ஒரு சத்தம் கேட்டது. அவன் போய் பார்க்கப் போனான்.
அங்கே இந்திரா என்ற பெண் நின்றிருந்தாள். அவள் அருகிலுள்ள ஊரைச் சேர்ந்தவள். அவளுடன் ராகவ். இருவரும் ரகசியமாக சந்தித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். ஆனால் அவர்கள் இருவரும் பேசிக் கொண்டிருந்தபோது, ஐந்து ஆறு ரவுடி பையன்கள் அங்கே வந்து சேர்ந்தார்கள்.
“ஏய்… இந்த கிறிஸ்தவ பையன்… எங்க ஊர் பொண்ணை இங்கே கொண்டு வந்து உக்காந்து என்ன பண்ணுறீங்க?” என்று ஒரு ரவுடி கத்தினான்.
ராகவ் எழுந்தான். “நாங்க காதலிக்கிறோம். உங்களுக்கு என்ன?”
ரவுடிகள் சிரித்தார்கள். “காதல் வேற… இங்கே வந்து உம்புறதுக்கு தயாரா? இந்த பொண்ணை இன்னிக்கு நாங்க உம்பி… பார்க்கலாம்.”
ஒரு ரவுடி இந்திராவின் கையைப் பிடித்து இழுத்தான். இந்திரா அலறினாள். ராகவை ஒருவன் அடித்தான். சசி அங்கே ஓடி வந்தான்.
“ஏய்… விடுங்கடா… என்ன அக்கிரமம் பண்றீங்க?”
ரவுடிகள் திரும்பினார்கள். “சசி… நீ எதுக்கு இங்கே வர்ற? இது உன் விஷயம் இல்லை. போ…”
சசி நின்றான். “அவங்களை விடுங்க. இது ஊருக்கு வெளியே… ஆனால் நான் பார்த்துட்டேன்.”
ஒரு ரவுடி சசியைத் தள்ளினான். சசி தடுமாறினான். அடுத்த நொடி அடிகள் விழ ஆரம்பித்தன. சசி ஒரு ரவுடியை அடித்தான். ஆனால் மற்றவர்கள் அவனை சுற்றி வளைத்து அடித்தார்கள். இந்திராவை இழுத்துப் போக முயன்றார்கள். “இவளை இன்னிக்கு உம்பி முடிச்சுடலாம்… பிறகு இந்த பையனையும்” என்று சிரித்தார்கள்.
அப்போது தூரத்தில் ஊர்ப் பெண்கள் சிலர் மழையில் நடந்து வந்து கொண்டிருந்தார்கள். அவர்கள் சத்தம் கேட்டு “ஏய்… என்னடா நடக்குது?” என்று கத்தினார்கள்.
ரவுடிகள் பயந்து ஓடினார்கள். ஆனால் ஒருவன் திரும்பி “சசி… இன்னொரு தடவை பார்த்தா… உன்னையும் உன் பொண்ணுங்களையும் உம்பி முடிப்போம்” என்று கத்திவிட்டு ஓடினான்.
சசி தரையில் விழுந்திருந்தான். முகத்தில் ரத்தம். உடம்பு வலி. இந்திராவும் ராகவும் அவனுக்கு நன்றி சொல்லிவிட்டு ஓடினார்கள்.
சசி மெதுவாக எழுந்தான். வீட்டுக்கு நடந்தான். முகம் வீங்கியிருந்தது. கவி வீட்டு முன் நின்றிருந்தாள். அவள் பார்த்ததும் ஓடி வந்தாள்.
“சசி… என்ன ஆச்சு? யார் அடிச்சாங்க? முகம் ரத்தம்… வா… உள்ளே வா.”
கவி அவனை தன் வீட்டுக்கு அழைத்துப் போனாள். அவள் அம்மா மருந்து போட்டாள். சசி உட்கார்ந்திருந்தான். கவி அவன் அருகில் உட்கார்ந்து அவன் முகத்தை துடைத்தாள். அவள் விரல்கள் அவன் கன்னத்தில் பட்டபோது சசிக்கு ஒரு இன்ப வலி.
“சொல்லு சசி… என்ன நடந்துச்சு?”
சசி முழு கதையையும் சொன்னான். இந்திரா, ராகவ், ரவுடிகள், அவர்கள் இந்திராவை உம்பணும் என்று சொன்னது… எல்லாம்.
கவி கேட்டுக் கொண்டே அழுதாள். “அந்த ரவுடிகள்… ரொம்ப மோசம். பொண்ணுங்களை பார்த்தா உடனே… சசி… நீ தைரியமா நின்னே. நன்றி.”
சசி சிரித்தான். “ஒண்ணும் இல்லை கவி. ஆனால் அவங்க என்னை மிரட்டினாங்க… உன்னையும் புவியையும்…”
கவி அவன் கையை இறுக்கப் பிடித்தாள். “நீ இருக்கும்போது எதுக்கு பயம்?”
அன்று இரவு. சசி தன் வீட்டில் படுத்திருந்தான். உடம்பு வலித்தது. ஆனால் மனசு இன்னும் அதிகம் வலித்தது. கவி ராகவை காதலிப்பது… அது அவனை கொன்றது. அவன் கண்ணை மூடினான். கனவில் கவி அவனை அணைத்துக் கொண்டாள். “சசி… நான் உன்னைத்தான்…” ஆனால் அடுத்த நொடி அவள் ராகவுடன் போய்விட்டாள்.
கண் விழித்தபோது வியர்வை.
மறுநாள். புவியழினி சசியின் வீட்டுக்கு வந்தாள். அவள் கையில் சாப்பாடு.
“சசி அண்ணா… அக்கா சொன்னா… நீ அடிபட்டதா. இந்தா… சூடான சாம்பார் சாதம். சாப்பிடு.”
சசி வாங்கினான். புவி அவன் அருகில் உட்கார்ந்தாள். “அண்ணா… நீ ரொம்ப நல்லவன். அந்த ரவுடிகளை எதிர்த்து நின்னியே. எனக்கு பயமா இருக்கு… அவங்க உன்னை விடமாட்டாங்க.”
சசி “பயப்படாத புவி. நான் இருக்கேன்” என்றான்.
புவி அவன் கையைத் தொட்டாள். அவள் கண்களில் ஒரு வித்தியாசமான பார்வை. “அண்ணா… நான் எப்போ வேணாலும் உனக்கு துணையா இருப்பேன்.”
அவள் போகும் போது திரும்பி பார்த்தாள். அந்த பார்வையில் காதல் இருந்தது. சசி அதை கவனிக்கவில்லை.
மாலை. கவி சசியை அழைத்தாள். “சசி… ராகவ் என்னை பார்க்கணும்னு சொல்லியிருக்கான். ஆனால் தனியா போக பயமா இருக்கு. நீ வரியா?”
சசி தயங்கினான். ஆனால் “சரி” என்றான்.
இருவரும் மழையில் நடந்து ஊருக்கு வெளியே மரக்கூட்டத்துக்கு போனார்கள். அங்கே ராகவ் காத்திருந்தான்.
ராகவ் சசியைப் பார்த்து “நன்றி மச்சி… நேத்து காப்பாத்தினது” என்றான்.
கவி ராகவுடன் பேசினாள். “ராகவ்… இனி சந்திப்பது கஷ்டம். அந்த ரவுடிகள்…”
அப்போது மறுபடியும் ரவுடிகள் வந்தார்கள். இந்த முறை அதிக பேர். அவர்கள் சசியை சுற்றி வளைத்தார்கள்.
“ஏய் சசி… இன்னிக்கு உன்னை முடிச்சுடலாம். இந்த பொண்ணையும் உம்பலாம்.”
சண்டை ஆரம்பித்தது. சசி தைரியமாக எதிர்த்தான். ஆனால் அடிகள் பலமாக விழுந்தன. அவன் தரையில் விழுந்தான். ரவுடிகள் அவனை உதைத்தார்கள். ஒருவன் கவியை நோக்கி ஓடினான்.
அப்போது ஊரில் இருந்து பையன்கள் ஓடி வந்தார்கள். புவியும் அவர்களோடு வந்தாள். “அக்கா… சசி அண்ணா…” என்று அலறினாள்.
ரவுடிகள் ஓடினார்கள். ஆனால் “சசி… உன் பொண்ணுங்களை உம்பாம விடமாட்டோம்” என்று கத்தினார்கள்.
சசி தரையில் இருந்தான். கவி அவன் தலையை தன் மடியில் வைத்துக் கொண்டு அழுதாள். புவி அவன் கையைப் பிடித்துக் கொண்டாள்.
“சசி… கண்ணை திற…”
சசி மெதுவாக கண்ணைத் திறந்தான். கவியைப் பார்த்தான். அவள் கண்களில் கவலை. புவியைப் பார்த்தான். அவள் கண்களில் அன்பு.
அவன் சிரித்தான். “ஒண்ணும் இல்லை… நான் இருக்கேன்.”
ஊர் பையன்கள் அவனைத் தூக்கி வீட்டுக்கு கொண்டு வந்தார்கள்.
இரவு. சசி படுக்கையில். உடம்பு வலி. மனசு வலி. கவி அவன் அருகில் உட்கார்ந்தாள். “சசி… நீ என்னை காப்பாத்தினே. உனக்கு என்ன வேணும்னாலும் சொல்லு.”
சசி அவளைப் பார்த்தான். “நீ சந்தோஷமா இரு கவி. அதுதான் எனக்கு போதும்.”
கவி அவன் நெற்றியில் மெதுவாக கை வைத்தாள். அந்த தொடுதல்… சசிக்கு இதயம் பூவாக மலர்ந்தது. ஆனால் அது இளமை வண்டு போல் ஏக்கத்துடன் சுற்றியது.
புவி வெளியே நின்று பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் மனசில் “சசி அண்ணா… என்னை ஒரு தடவை பாரு…” என்று ஏக்கம்.
மழை தூறல் தொடர்ந்தது. கிராமத்து இரவு அமைதியாக இருந்தது. ஆனால் சசியின் இதயத்தில் புதிய புயல் தொடங்கியிருந்தது.