ஈரோடு நகரத்தின் காலை வெயில் மெல்ல மெல்ல வீட்டின் முன் பக்கத்து தெருவில் பரவியது.
ராஜு வீட்டின் சிறிய முன்னறையில் நின்றுகொண்டு தன் சட்டையை சரி செய்துகொண்டிருந்தான்.
அவன் வயது 28.
முகத்தில் மெல்லிய தாடி, கண்களில் அமைதியான பார்வை.
அவன் ஈரோடு பஜாரில் சின்னதாக ஒரு டெக்ஸ்டைல் ஷாப் வைத்திருந்தான்.
“லட்சுமி… நான் கிளம்பிட்டேன். மதியம் சாப்பிட வரேன்” என்று உள்ளே சொல்லிவிட்டு ஷூவை மாட்டினான்.
சமையலறையில் இருந்து இட்லி மாவு அரைக்கும் சத்தம் கேட்டுக்கொண்டிருந்தது.
லட்சுமி தன் 26 வயது மனைவி.
மூன்று வருட திருமண வாழ்க்கை.
அவள் சிரித்தபடி சமையலறை கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தாள்.
“சரி ராஜு… ஜாக்கிரதையா போங்க. இன்னிக்கு பிரியா வந்துடுவான்னு சொன்னா. பஸ் எட்டு மணிக்கு வருமாம்” என்றாள்.
ராஜு சிரித்தான்.
“ஆமா… உங்க தங்கை வந்தா வீடு இன்னும் சந்தோஷமா இருக்கும். நான் ஷாப்புக்கு போய்ட்டு வரேன்” என்று சொல்லி கிளம்பினான்.
வீட்டுக்கு வெளியே ஈரோடு தெரு பரபரப்பாக இருந்தது.
கடைகள் திறக்க ஆரம்பித்திருந்தன.
டெக்ஸ்டைல் தொழிற்சாலைகளின் லாரிகள் வேகமாக போய்க்கொண்டிருந்தன.
ராஜு தன் ஷாப்பை நோக்கி நடந்தான்.
ஆனால் அவன் மனசுக்குள் ஒரு சின்ன எதிர்பார்ப்பு இருந்தது.
பிரியா… லட்சுமியின் 22 வயது தங்கை.
காலேஜ் படிப்பு முடிஞ்சு இப்போ ஈரோடு வந்து கொஞ்ச நாள் தங்கப் போகிறாள்.
ராஜு அவளை கடைசியா இரண்டு வருஷத்துக்கு முன்னாடி பார்த்தான்.
அப்போ அவள் கொஞ்சம் குழந்தை மாதிரி இருந்தாள்.
இப்போ என்ன மாதிரி இருப்பாளோ என்று யோசித்தபடி ஷாப் சாவியை திருகினான்.
ஷாப்புக்குள் நுழைந்ததும் அவன் வழக்கமான வேலையை ஆரம்பித்தான்.
துணிகளை அடுக்கினான்.
கஸ்டமர்களுக்கு காலை வணக்கம் சொன்னான்.
ஆனால் மனசு கொஞ்சம் அலைபாய்ந்துகொண்டிருந்தது.
“வீட்டுல பிரியா வந்தா லட்சுமிக்கு உதவியா இருப்பாள். வீடு கொஞ்சம் உயிர் பெறும்” என்று தனக்குத்தானே சொல்லிக்கொண்டான்.
மதியம் 12.30 மணி.
ராஜு ஷாப்பை பூட்டிவிட்டு வீட்டுக்கு வந்தான்.
வீட்டு வாசலில் பெரிய பை ஒன்று வைக்கப்பட்டிருந்தது.
“வந்துட்டாளா?” என்று உள்ளே போனான்.
சமையலறையில் இருந்து சிரிப்பு சத்தம் கேட்டது.
லட்சுமி மற்றும் பிரியாவின் குரல்.
ராஜு உள்ளே நுழைந்தான்.
பிரியா லைட் மஞ்சள் நிற சுந்திரஸ் அணிந்திருந்தாள்.
கால்கள் வரை தொங்கும் நீளமான டிரஸ்.
தலைமுடி தளர்வாக கட்டப்பட்டிருந்தது.
அவள் லட்சுமியை அணைத்தபடி நின்றுகொண்டிருந்தாள்.
“அக்கா! இந்த இட்லி மாவு அரைக்கிற வாசனை… எனக்கு ரொம்ப பிடிக்கும். உங்க வீடு வந்ததும் முதல் வாசனை இதுதான்” என்றாள் பிரியா சிரித்தபடி.
லட்சுமி சிரித்தாள்.
“வா ராஜு… பாரு உங்க தங்கை வந்துட்டா” என்றாள்.
ராஜு பிரியாவைப் பார்த்து புன்னகைத்தான்.
“வா பிரியா… வீட்டுக்கு வா. எப்ப வந்த? பயணம் எப்படி இருந்துச்சு?”
பிரியா திரும்பி ராஜுவைப் பார்த்தாள்.
அவள் கண்களில் ஒரு புது ஒளி.
“மாப்பிள்ளை! நீங்க இன்னும் அவ்வளவு ஹேண்ட்சம் தான் இருக்கீங்க. இரண்டு வருஷத்துல கொஞ்சம் தடிப்பு வந்திருக்கு… ஆனா அது உங்களுக்கு நல்லாத்தான் இருக்கு” என்றாள் கண் சிமிட்டி.
ராஜு சிரித்தான்.
“என்ன பிரியா… இப்பவே டீஸ் பண்றியா? வா உக்காரு. லட்சுமி… அவளுக்கு டீ கொடு”
லட்சுமி சிரித்தபடி டீ தயார் செய்யப் போனாள்.
பிரியா சோபாவில் உட்கார்ந்தாள்.
ராஜு எதிரே உட்கார்ந்தான்.
“என்ன பிரியா… காலேஜ் முடிஞ்சுதா? இனி என்ன பண்ணப் போற?” என்று கேட்டான்.
பிரியா தலையை ஆட்டினாள்.
“ஆமா மாப்பிள்ளை… பி.காம் முடிஞ்சுடுச்சு. இப்ப ஈரோடுலயே கொஞ்ச நாள் இருந்துட்டு அடுத்த வேலை பார்க்கலாம்னு வந்துட்டேன். அக்கா சொன்னா… வீடு பெரிசா இருக்கு… உங்களுக்கு உதவியா இருப்பேன்னு”
அவள் பேசும்போது ராஜுவின் பக்கம் சாய்ந்து பேசினாள்.
அவள் டிரஸ் கொஞ்சம் நகர்ந்தது.
ராஜு கண்களை வேறு பக்கம் திருப்பினான்.
“நல்லது… வீடு சந்தோஷமா இருக்கும். லட்சுமிக்கும் உதவியா இருக்கும்” என்றான்.
லட்சுமி டீ கொண்டு வந்தாள்.
“ராஜு… பிரியாவுக்கு இட்லி போடட்டுமா? மாவு அரைச்சு வச்சிருக்கேன்”
பிரியா உடனே எழுந்தாள்.
“அக்கா… நான் உதவி பண்றேன். மாப்பிள்ளைக்கும் இட்லி வேணும்னா போடலாம்”
அவள் சமையலறைக்கு போகும்போது ராஜுவின் அருகே வந்து நின்றாள்.
“மாப்பிள்ளை… உங்க ஷர்ட் ரொம்ப அழகா இருக்கு. புதுசா?” என்று கேட்டாள்.
ராஜு சிரித்தான்.
“ஆமா… லட்சுமி வாங்கிக் கொடுத்தது”
பிரியா “ஓ… அக்கா ரொம்ப லக்கி” என்று சொல்லிவிட்டு உள்ளே போனாள்.
லட்சுமி சிரித்தாள்.
“பிரியா எப்பவுமே இப்படித்தான்… டீஸ் பண்ணுவா. நீ கவலைப்படாத ராஜு”
ராஜு தலையாட்டினான்.
ஆனால் அவன் மனசுக்குள் ஒரு சின்ன அலை எழுந்தது.
பிரியாவின் சிரிப்பு… அவள் பார்வை… அவள் பேசும் விதம்… எல்லாம் வழக்கத்துக்கு மாறாக இருந்தது.
“இது எதுவும் இல்ல… வீட்டுக்கு புதுசா வந்திருக்கா… சந்தோஷமா இருக்கு” என்று தன்னை தானே சமாதானப்படுத்தினான்.
மதிய சாப்பாட்டுக்கு மூன்று பேரும் உட்கார்ந்தார்கள்.
இட்லி… சட்னி… சாம்பார்.
பிரியா இட்லியை எடுத்து ராஜுவுக்கு நீட்டினாள்.
“மாப்பிள்ளை… இந்த இட்லி மாவு அக்கா அரைச்சது. ருசியா இருக்கும்னு நினைக்கிறேன்”
ராஜு வாங்கி சாப்பிட்டான்.
“சூப்பர்… உண்மையிலேயே ருசியா இருக்கு”
பிரியா சிரித்தாள்.
“நான் இருக்கும்போது இன்னும் நிறைய ருசியான விஷயங்கள் இருக்கும் மாப்பிள்ளை… பாருங்க”
லட்சுமி சிரித்தாள்.
“பிரியா… நீயும் சாப்பிடு”
வீட்டுக்குள் சிரிப்பும் பேச்சும் நிறைந்திருந்தது.
ராஜு வெளியே பார்த்தான்.
ஈரோடு வெயில் இன்னும் உச்சத்தில் இருந்தது.
ஆனால் வீட்டுக்குள் ஒரு புது சூடு ஏற்பட்டிருந்தது.
பிரியா வந்த பிறகு…
இட்லி மாவு மாதிரி… மெல்ல மெல்ல புளிக்க ஆரம்பித்த ஒரு உணர்ச்சி.
