அடுத்த நாள் காலை மணி 7:10.
கோயம்புத்தூர் அடுக்குமாடி வீட்டின் படுக்கையறையில் அனுஷ்யா தனியாக படுத்திருந்தாள். ராஜு ஆபீஸ்க்குச் சென்று ஒரு மணி நேரம் ஆகியிருந்தது.
அடுத்த நாள் காலை மணி 7:10.
கோயம்புத்தூர் அடுக்குமாடி வீட்டின் படுக்கையறையில் அனுஷ்யா தனியாக படுத்திருந்தாள். ராஜு ஆபீஸ்க்குச் சென்று ஒரு மணி நேரம் ஆகியிருந்தது.
அனுஷ்யா சில வினாடிகள் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு மெதுவாக தலையை ஆட்டினாள். “பேசலாம்… ஆனா மெதுவா.”
ராஜு அவள் காதில் மெதுவாக பேசத் தொடங்கினான். “ஒரு நாள்… நீ சாரி கட்டிக்கிட்டு சமையலறைல இருக்கிற. கதவு மணியடிக்குது. நீ திறக்குற. வெளியில ஒரு உயரமான, கருப்பு சட்டை போட்ட, தசைகள் தெரியிற ஆள் நிக்கிறான். அவன் பெயர் சசி. அவன் உன்னை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் பாக்குறான். உன் முலைகள் சாரிக்குள்ள துருத்திக்கிட்டு இருக்குறதை பாத்து அவன் கண்கள் மின்னுது.
அந்த முகம்… அந்த ரகசியம்
மறுநாள் மாலை. வினோத் வீட்டுலயே இருந்தான். “ஸ்டடி ரூம்ல வேலை இருக்கு” னு சொல்லிட்டு உள்ளே போய் கதவை சாத்திக்கிட்டான். ஆனா அவன் மனசு அங்கயே இல்லை.
கோயம்புத்தூர் நகரின் அமைதியான பகுதியில், ஒரு இரண்டாவது மாடி அடுக்குமாடி வீட்டில் ராஜு மற்றும் அனுஷ்யா திருமணமாகி மூன்று வருடங்கள் ஆகியிருந்தன. ராஜு 32 வயது, ஒரு சாதாரண IT நிறுவனத்தில் மிடில் லெவல் ஜாப். அனுஷ்யா 28 வயது, வீட்டில் இருந்தபடியே ஆன்லைன் டியூஷன் எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.