அடுத்த நாள் ஞாயிற்றுக்கிழமை.
காலை மணி 8:20. கோயம்புத்தூர் வீட்டில் ராஜுவும் அனுஷ்யாவும் இன்னும் படுக்கையில் படுத்திருந்தார்கள். நேற்று இரவு நடந்த தீவிர ரோல்ப்ளேயின் சோர்வு இன்னும் உடலில் இருந்தது. அனுஷ்யா ராஜுவின் மார்பில் தலையை வைத்துக்கிடந்தாள். அவள் விரல்கள் மெதுவாக அவன் வயிற்றில் வருடிக்கொண்டிருந்தன.
இரவு உணவுக்குப் பிறகு அவர்கள் படுக்கையறைக்குச் சென்றார்கள். அனுஷ்யா ஒரு அடர் சிவப்பு சாரி கட்டினாள். கருப்பு பிளவுஸ். அவள் தலைமுடியை அவிழ்த்து விட்டாள். ராஜு அவளைப் பார்த்ததும் மூச்சு விட முடியாமல் போனான்.
“இன்னைக்கு நீ ரொம்ப அழகா இருக்க. சசி உன்னை பார்த்தா கட்டுப்படுத்த முடியாது” என்றான் ராஜு.
அனுஷ்யா வெட்கத்துடன் சிரித்தாள். “நீங்கதான் சசிங்களே இன்னைக்கு.”
அடுத்த நாள் காலை மணி 7:10.
கோயம்புத்தூர் அடுக்குமாடி வீட்டின் படுக்கையறையில் அனுஷ்யா தனியாக படுத்திருந்தாள். ராஜு ஆபீஸ்க்குச் சென்று ஒரு மணி நேரம் ஆகியிருந்தது.
அனுஷ்யா சில வினாடிகள் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு மெதுவாக தலையை ஆட்டினாள். “பேசலாம்… ஆனா மெதுவா.”
ராஜு அவள் காதில் மெதுவாக பேசத் தொடங்கினான். “ஒரு நாள்… நீ சாரி கட்டிக்கிட்டு சமையலறைல இருக்கிற. கதவு மணியடிக்குது. நீ திறக்குற. வெளியில ஒரு உயரமான, கருப்பு சட்டை போட்ட, தசைகள் தெரியிற ஆள் நிக்கிறான். அவன் பெயர் சசி. அவன் உன்னை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் பாக்குறான். உன் முலைகள் சாரிக்குள்ள துருத்திக்கிட்டு இருக்குறதை பாத்து அவன் கண்கள் மின்னுது.
அந்த முகம்… அந்த ரகசியம்
மறுநாள் மாலை. வினோத் வீட்டுலயே இருந்தான். “ஸ்டடி ரூம்ல வேலை இருக்கு” னு சொல்லிட்டு உள்ளே போய் கதவை சாத்திக்கிட்டான். ஆனா அவன் மனசு அங்கயே இல்லை.
கோயம்புத்தூர் நகரின் அமைதியான பகுதியில், ஒரு இரண்டாவது மாடி அடுக்குமாடி வீட்டில் ராஜு மற்றும் அனுஷ்யா திருமணமாகி மூன்று வருடங்கள் ஆகியிருந்தன. ராஜு 32 வயது, ஒரு சாதாரண IT நிறுவனத்தில் மிடில் லெவல் ஜாப். அனுஷ்யா 28 வயது, வீட்டில் இருந்தபடியே ஆன்லைன் டியூஷன் எடுத்துக் கொண்டிருந்தாள்.
David stood by the floor-to-ceiling windows of their Midtown apartment, the city glittering cold and sharp below. Behind him, Emma moved quietly in the kitchen, the black silk slip she had worn to dinner still clinging to her body. She had not changed. She wanted Marcus to see her exactly like this.
மணி இரவு 10:00. கோயம்புத்தூர் அடுக்குமாடி வீட்டின் மாஸ்டர் படுக்கையறை முழுவதும் மங்கலான சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் லைட்களால் நிரம்பியிருந்தது. செக்சி மெல்லிய மியூசிக் மெதுவாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. வெளியே மழை இன்னும் சீராக பெய்து கொண்டிருந்தது. அந்த மழைச் சத்தம் அறைக்குள் இருந்த மூவரின் மூச்சுச் சத்தத்தோடு கலந்து ஒரு வெப்பமான, தூண்டுதலான சூழலை உருவாக்கியது.
மழை நின்று விட்டது. வெள்ளியங்குளம் கிராமத்தின் இரவு இப்போது அமைதியாக இருந்தது. வானத்தில் மேகங்கள் விலகி, சில நட்சத்திரங்கள் மின்னின. சசி அனுஷாவின் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தான். அவன் உடல் இன்னும் சூடாக இருந்தது. அனுஷாவின் வெளிறிய தோலின் மென்மை, அவள் முலைகளின் இறுக்கம்,
கிராமத்தின் மாலை வானம் மெல்ல இருண்டு கொண்டிருந்தது. மழை மீண்டும் லேசாக தூற ஆரம்பித்திருந்தது. சசி தன் வயலில் இருந்து திரும்பும் போது அவன் உடல் முழுவதும் சோர்வு நிறைந்திருந்தது. ஆனால் அவன் மனசு அனுஷாவுடன் நேற்று நடந்த உரையாடலால் இன்னும் அமைதியாக இல்லை. அவள் வெளிறிய முகம், அந்த மெல்லிய புன்னகை, மழைத்துளிகளில் மின்னிய அவள் கண்கள்… எல்லாம் அவன் மனதில் திரும்ப திரும்ப வந்து கொண்டிருந்தன.