வெள்ளியங்குளம் கிராமம் மாலை வெயிலில் மெல்ல மெல்ல சிவந்து கொண்டிருந்தது. சசி வயலில் இருந்து திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தான். அவன் உடல் வியர்வையில் மின்ன, சுருள் முடி காற்றில் ஆடியது. நேற்று ராதா ஆன்ட்டியோடு நடந்த சிறு தருணங்கள் அவன் மனசுக்குள் திரும்ப திரும்ப வந்து கொண்டிருந்தன. “ஆன்ட்டி உடம்பு அந்த புடவையில் எப்படி இறுக்கி…” என்று தனக்குள்ளே நினைத்தான். ஆனால் வெளியில் அவன் அமைதியான இளைஞன்.
வீட்டுக்கு வந்ததும் அம்மா “சசி, கொஞ்சம் ஷாப்புக்கு போய் பால் வாங்கிட்டு வா” என்று சொன்னாள். சசி தலையாட்டிவிட்டு நடக்க ஆரம்பித்தான். வழியில் புதிய ஒரு வீடு தெரிந்தது. அங்கே ஒரு புது குடும்பம் வந்திருந்தது. அந்த வீட்டு முன் ஒரு பெண் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் பெயர் ஷாகிரா. 34 வயது. முஸ்லிம் பெண். கணவன் வெளிநாட்டில் வேலை. கோயம்புத்தூர் பக்கம் புதிதாக குடியேறியவர்கள். ஷாகிரா நிறம் வெளிறிய அழகு. முகத்தில் ஒரு மென்மையான புன்னகை. புர்கா அணிந்திருந்தாலும், அவள் கண்கள் பேசும்.
சசி அங்கே நின்றான். “வணக்கம்… புதுசா வந்திருக்கீங்களா?”
ஷாகிரா திரும்பிப் பார்த்தாள். அவள் கண்கள் சசியின் உடல்மீது ஒரு நொடி நிலைத்தன. “ஆமா… நான் ஷாகிரா. இங்கே வீடு எடுத்திருக்கோம். கொஞ்சம் தண்ணி பைப் பிரச்சனை இருக்கு. உங்களுக்கு தெரியுமா யாராவது பழுது பார்க்க வருவாங்களா?”
சசியின் இதயம் சற்று வேகமாக அடித்தது. அந்த குரல்… அந்த பார்வை… “நான் பார்க்கலாம். எனக்கு கொஞ்சம் தெரியும்” என்றான்.
ஷாகிரா உள்ளே அழைத்தாள். வீட்டுக்குள் மெல்லிய பரிமளம். அவள் புர்காவை சற்று தளர்த்தி வைத்திருந்தாள். அந்த வெளிறிய கழுத்து, மென்மையான தோள்… சசி தன் பார்வையை கட்டுப்படுத்த முயன்றான். “இந்த பைப் இங்கே…” என்று அவள் குனிந்து காட்டினாள். அந்த நெருக்கத்தில் அவளின் உடல் வாசனை சசியை தூண்டியது.
“ஷாகிரா… உங்க பேர் ரொம்ப அழகா இருக்கு” என்றான் சசி லேசாக.
ஷாகிரா சிரித்தாள். “உங்க பேர் சசி தானே? கிராமத்துல எல்லாரும் உங்களை பத்தி சொல்றாங்க. நல்ல பையன், உதவி செய்வீங்கன்னு.” அவள் குரலில் ஒரு லேசான கவர்ச்சி. “இந்த தனியா இருக்கும் போது… சில சமயம் பயமா இருக்கு. ஆனா இப்ப உங்களை பார்த்ததும் கொஞ்சம் நிம்மதியா இருக்கு.”
சசி வேலை செய்ய ஆரம்பித்தான். ஷாகிரா அருகில் நின்று பேசிக் கொண்டிருந்தாள். “என் கணவன் வர்றதுக்கு இன்னும் நீண்ட நாட்கள் ஆகும். இந்த வீடு… இந்த கிராமம்… எல்லாம் புதுசா இருக்கு. உங்க மாதிரி ஒரு நல்ல நண்பன் கிடைச்சா நல்லா இருக்கும்.”
அவள் வார்த்தைகள் சசியின் உள்ளே ஏதோ ஒன்றை தொட்டன. “நான் இருக்கேன் ஷாகிரா. எந்த உதவியும் சொல்லுங்க. உங்க உடம்பு… அதாவது உங்க சிரிப்பு ரொம்ப அழகா இருக்கு” என்றான் அவன் லேசாக ஹார்னி கிண்டலுடன்.
ஷாகிரா முகம் சிவந்தாள். “ஏன் இப்படி சொல்றீங்க சசி… நான் வயசானவள்.” ஆனால் அவள் கண்கள் சொன்னது வேறு. அந்த பார்வையில் ஒரு தாகம் தெரிந்தது.
வேலை முடிந்த பிறகு ஷாகிரா தண்ணி கொடுத்தாள். இருவரும் சிறிது நேரம் பேசினார்கள். அவள் தன் தனிமை, ஆசைகள் பற்றி லேசாக குறிப்பிட்டாள். சசி அவள் கையை தொட்டு “கவலைப்படாதீங்க… நான் வருவேன்” என்றான்.
அன்று இரவு சசி வீட்டுக்கு திரும்பிய போது இருதயாவிடமிருந்து அழைப்பு வந்தது. “சசி… நாளைக்கு சந்திக்கலாமா?” ஆனால் அவன் மனசில் ஷாகிராவின் வெளிறிய அழகும், ராதாவின் வளைவுகளும் சுழன்று கொண்டிருந்தன.
இப்படியாக கிராமத்தின் இரவு மெல்ல மெல்ல ஆழமான ரகசியங்களை நோக்கி நகர்ந்து கொண்டிருந்தது…
