அனுஷ்யா சில வினாடிகள் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு மெதுவாக தலையை ஆட்டினாள். “பேசலாம்… ஆனா மெதுவா.”
ராஜு அவள் காதில் மெதுவாக பேசத் தொடங்கினான். “ஒரு நாள்… நீ சாரி கட்டிக்கிட்டு சமையலறைல இருக்கிற. கதவு மணியடிக்குது. நீ திறக்குற. வெளியில ஒரு உயரமான, கருப்பு சட்டை போட்ட, தசைகள் தெரியிற ஆள் நிக்கிறான். அவன் பெயர் சசி. அவன் உன்னை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் பாக்குறான். உன் முலைகள் சாரிக்குள்ள துருத்திக்கிட்டு இருக்குறதை பாத்து அவன் கண்கள் மின்னுது.
மணி இரவு 10:00. கோயம்புத்தூர் அடுக்குமாடி வீட்டின் மாஸ்டர் படுக்கையறை முழுவதும் மங்கலான சிவப்பு மற்றும் மஞ்சள் லைட்களால் நிரம்பியிருந்தது. செக்சி மெல்லிய மியூசிக் மெதுவாக ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. வெளியே மழை இன்னும் சீராக பெய்து கொண்டிருந்தது. அந்த மழைச் சத்தம் அறைக்குள் இருந்த மூவரின் மூச்சுச் சத்தத்தோடு கலந்து ஒரு வெப்பமான, தூண்டுதலான சூழலை உருவாக்கியது.
மழை நின்று விட்டது. வெள்ளியங்குளம் கிராமத்தின் இரவு இப்போது அமைதியாக இருந்தது. வானத்தில் மேகங்கள் விலகி, சில நட்சத்திரங்கள் மின்னின. சசி அனுஷாவின் வீட்டிலிருந்து வெளியே வந்தான். அவன் உடல் இன்னும் சூடாக இருந்தது. அனுஷாவின் வெளிறிய தோலின் மென்மை, அவள் முலைகளின் இறுக்கம்,
கிராமத்தின் மாலை வானம் மெல்ல இருண்டு கொண்டிருந்தது. மழை மீண்டும் லேசாக தூற ஆரம்பித்திருந்தது. சசி தன் வயலில் இருந்து திரும்பும் போது அவன் உடல் முழுவதும் சோர்வு நிறைந்திருந்தது. ஆனால் அவன் மனசு அனுஷாவுடன் நேற்று நடந்த உரையாடலால் இன்னும் அமைதியாக இல்லை. அவள் வெளிறிய முகம், அந்த மெல்லிய புன்னகை, மழைத்துளிகளில் மின்னிய அவள் கண்கள்… எல்லாம் அவன் மனதில் திரும்ப திரும்ப வந்து கொண்டிருந்தன.
காலை நேரம் எப்போதும் போல அமைதியாகவும் அழகாகவும் இருந்தது. சசி வயலில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் மனசில் நேற்று புவியுடன் பேசிய உரையாடல் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. “அண்ணா… உங்களை பார்த்தாலே நிம்மதியா இருக்கு” என்ற அவள் வார்த்தைகள் அவனுக்கு ஒரு ஆறுதலாக இருந்தன. ஆனால் இன்று கிராமத்தில் ஒரு புதிய செய்தி பரவியிருந்தது.
காலை வெயிலில் அழகாக மின்னிக் கொண்டிருந்தது. சசி தன் சைக்கிளை தள்ளிக்கொண்டு வயலுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தான். அவன் மனசு நேற்று இரவு இருதயாவுடன் பேசிய பேச்சுகளால் நிறைந்திருந்தது. அவள் மெல்லிய குரல், அந்த ரகசிய சிரிப்பு… எல்லாம் அவனுக்கு ஒரு ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால் கிராம வாழ்க்கை அவனுக்கு பல பொறுப்புகளை கொடுத்திருந்தது.
வானம் மெல்ல சிவந்து கொண்டிருந்தது. சசி வயலில் இருந்து திரும்பும் போது அவன் உடல் வியர்வையில் ஈரமாகி, தசைகள் இறுக்கமாக இருந்தன. அவன் மனசுக்குள் நேற்று இரவு ஷாகிராவின் வெளிறிய தோலின் மென்மை, ராதா ஆன்ட்டியின் முதிர்ந்த உடலின் வெப்பம், புவியழினியின் இளமையான பார்வை, இருதயாவின் காதல் குரல்… எல்லாம் ஒரு பெரிய ஆசை அலையாக சுழன்று கொண்டிருந்தன. “என் உடல் இப்படி தாகத்தால் எரியுதே… இந்த கிராமம் என்னை என்ன செய்யப் போகுதோ” என்று தனக்குள் முணுமுணுத்தான் சசி.
வெள்ளியங்குளம் கிராமத்தின் இரவு மெல்ல மெல்ல ஆழமாகிக் கொண்டிருந்தது. சசி வீட்டுக்கு திரும்பிய பிறகு, அவன் மனசு அமைதியின்றி இருந்தது. ஷாகிராவின் வெளிறிய முகம், அந்த மென்மையான கண்கள், ராதா ஆன்ட்டியின் உடல் வளைவுகள், இருதயாவின் குரல்… எல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக் கொண்டிருந்தன. அவன் அம்மா மீனாட்சி “சாப்பாடு ஆயிடுச்சு சசி… வா” என்று அழைத்தார்.
வெள்ளியங்குளம் கிராமம், கோயம்புத்தூர் மாவட்டத்தின் அருகே அமைந்த ஒரு அழகிய அரை நகரப் பகுதி. பச்சை வயல்கள், தென்னை மரங்கள், மெல்லிய மலைகள்… இந்த இயற்கை அழகுக்கு நடுவில் வளர்ந்தவன் சசி. 25 வயது இளைஞன். அவன் வாழ்க்கை ஒரு எளிய கிராம இளைஞனின் கதை மட்டுமல்ல… அது ஆசைகள், உறவுகள், கனவுகள் நிறைந்த ஒரு பெரிய உலகம்.
வெள்ளியங்குளம் கிராமம் மாலை வெயிலில் மெல்ல மெல்ல சிவந்து கொண்டிருந்தது. சசி வயலில் இருந்து திரும்பி வந்து கொண்டிருந்தான். அவன் உடல் வியர்வையில் மின்ன, சுருள் முடி காற்றில் ஆடியது. நேற்று ராதா ஆன்ட்டியோடு நடந்த சிறு தருணங்கள் அவன் மனசுக்குள் திரும்ப திரும்ப வந்து கொண்டிருந்தன. “ஆன்ட்டி உடம்பு அந்த புடவையில் எப்படி இறுக்கி…” என்று தனக்குள்ளே நினைத்தான். ஆனால் வெளியில் அவன் அமைதியான இளைஞன்.