சசி தலையை ஆட்டினான். “அப்படியா. உங்களுக்கு தனியா இருக்கிற மாதிரி தோணுதா மாமி?”
கவிதா அவனைப் பார்த்தா. “நீங்க இப்படி கேக்கிறீங்க… எனக்கு ஆச்சரியமா இருக்கு.”
“ஏன் மாமி?”
“யாரும் கேக்க மாட்டாங்க. என் அக்கம்பக்கத்துல இருக்கிறவங்க எல்லாரும் ‘எல்லாம் சரியா?’னு கேப்பாங்க. ஆனா உக்காந்து கேட்க மாட்டாங்க.”
சசி லேசா சிரிச்சான். “நான் உக்காந்து கேக்கிற டைப் தான் மாமி. எனக்கு பேசணும்னு தோணும்போது பேசுவேன். நீங்க சொல்லணும்னு தோணலனா சொல்லாதீங்க. நான் போயிடறேன்.”
கவிதா தலையை ஆட்டினா. “இல்ல… உக்காருங்க. பேசுங்க.”
சசி காபியை மெதுவா குடிச்சான். “நான் ஒரு விஷயம் சொல்லட்டுமா மாமி?”
“சொல்லுங்க.”
“நான் இந்த அப்பார்ட்மெண்ட்டுக்கு வந்து ஆறு மாசம் ஆகுது. உங்களை ரொம்ப தடவை பார்த்திருக்கேன். காலையில ஸ்கூல் வான் நிக்கும்போது. மாலையில காய்கறி வாங்கிட்டு வரும்போது. நீங்க எப்போதும் ஒரு மாதிரி… ஈரமா இருக்கிற மாதிரி தெரியும். முகம்ல.”
கவிதாவின் கண் சிறிது விரிந்தது. “ஈரமா?”
“ஆமா. அழுகை இல்ல. ஆனா உள்ள ஏதோ இருக்கு. அது வெளியே தெரியுது. எனக்கு அந்த மாதிரி விஷயங்கள் தெரியும் மாமி.”
கவிதா மௌனமா இருந்தா. சசி தொடர்ந்தான்.
“என் அம்மா இறந்துட்டாங்க. நான் பதின்மூணு வயசு. அப்புறம் என் பெரியம்மா என்னைப் பார்த்துக்கிட்டாங்க. அவங்களும் கணவன் வெளியூர்ல. வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை வருவாங்க. நான் பார்த்தேன்… ஒருத்தங்க எப்படி மெதுவா உலர்ந்து போறாங்கன்னு. உள்ள ஏதோ இருக்கு. அது வெளியே வராது. ஆனா முகம்ல தெரியும்.”
கவிதாவின் கை லேசா நடுங்கியது. அவள் காபியை கீழே வச்சா.
“நீங்க… என்னை அப்படி பார்க்கிறீங்களா?”
சசி தலையை ஆட்டினான். “பார்க்கிறேன் மாமி. நீங்க தனியா இருக்கிறீங்க. குழந்தைங்க இருக்காங்க. வீடு இருக்காங்க. ஆனா நீங்க தனியா இருக்கிறீங்க.”
கவிதா கண்ணை மூடினா. ஒரு நிமிஷம் அப்படியே இருந்தா. அப்புறம் கண் திறந்தா.
“என் கணவன் வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை தான் வருவாரு. அப்போ கூட… அவர் சோர்வா இருப்பாரு. நான் என்ன நினைக்கிறேன்னு கேட்டதே இல்ல. நான் என்ன வேணும்னு கேட்டதே இல்ல.”
சசி மெதுவா சாய்ந்தான். “அப்போ நீங்க என்ன வேணும் மாமி?”
கவிதா அவனைப் பார்த்தா. “எனக்கு தெரியாதுங்க. யாரும் கேட்டதே இல்ல.”
“இப்ப கேட்கிறேன்.” சசி குரலை இன்னும் மெதுவாக்கினான். “நீங்க என்ன வேணும்?”
கவிதா சிரிச்சா. அந்த சிரிப்புல வலி இருந்தது. “நீங்க இப்படி கேக்கக்கூடாது. நான் சொல்லிடுவேன்.”
“சொல்லுங்க.”
“எனக்கு… யாராவது இருக்கணும். பேச. உக்காந்து. என்னைப் பார்க்க. அவ்ளோதான்.”
சசி தலையை ஆட்டினான். “நான் இருக்கேன் மாமி.”
கவிதா அவனை நெடுநேரம் பார்த்தா. “நீங்க இளம்பசங்க. உங்களுக்கு இதெல்லாம் புரியாது.”
“புரியும் மாமி. நான் ரொம்ப நேரம் பார்த்திருக்கேன். ஒருத்தங்க எப்படி மெதுவா உடைஞ்சு போறாங்கன்னு. நீங்க உடைஞ்ச மாதிரி தெரியல. ஆனா உங்களுக்குள்ள ஏதோ இருக்கு. அதை யாராவது கேட்கணும்னு தோணுது.”
கவிதா எழுந்து நின்னா. சசி எழுந்தான்.
“நான் போகணும் மாமி. ஸ்கூல் வான் வந்துடும். குழந்தைங்க வருவாங்க.”
கவிதா தலையை ஆட்டினா. “சரிங்க.”
சசி கதவு பக்கத்துல போனான். கதவைத் திறந்தான். திரும்பினான்.
“மாமி… நாளைக்கு காலை நான் மீண்டும் வரட்டுமா? காபி குடிக்க.”
கவிதா ஒரு கணம் யோசிச்சா. “வாங்க.”
சசி சிரிச்சான். அந்த சிரிப்பு நல்லா இருந்தது. ஃபேர் ஹீரோ சிரிப்பு. “சரி மாமி. நாளைக்கு காலை 8:30க்கு வர்றேன்.”
அவன் போனான். கதவு மூடிக்கிச்சு.
சசி தன் வீட்டுக்குள்ள போனான். கதவை மூடினான். சுவருக்கு சாய்ந்து நின்னான். கண் மூடினான்.
முதல் வார்த்தை பேசிட்டான். முதல் okay வாங்கிட்டான்.
அவன் ஃபோனை எடுத்தான். ஒரு நம்பரைப் பார்த்தான். லட்சுமி. கவிதாவின் சின்ன அக்கா. Trichy-ல இருக்கா. நேத்து தான் கவிதா சொன்னா — “என் அக்கா வரப்போறா. வருஷத்துக்கு ஒரு தடவை.”
சசி மெசேஜ் டைப் பண்ணல. ஜஸ்ட் நம்பரை சேவ் பண்ணினான். Name: லட்சுமி மாமி – Next.
அவன் சிரிச்சான். இந்தத் தடவை சிரிப்பு வேற மாதிரி இருந்தது.
கவிதா இன்னும் முதல் ஸ்டேப்ல தான் இருக்கா. ஆனா அடுத்த ஆன்டி ஏற்கனவே லிஸ்ட்ல இருக்கா.
சசி குளியலறைக்கு போனான். ஷவர்ல நின்னான். தண்ணி மேல விழுந்தது. அவன் கண் மூடினான்.
கவிதாவின் குரல் இன்னும் காதுல இருந்தது. “எனக்கு யாராவது இருக்கணும்.”
சசி மெதுவா சொன்னான். தனக்குள்ள. “இருக்கேன் மாமி. ஆனா நான் ஒருத்தனா இருக்க மாட்டேன்.”
அவன் கண் திறந்தான். தண்ணி முகத்துல வழிஞ்சது.
இன்னும் 99 எபிசோட் இருக்கும். இன்னும் ரொம்ப ஆன்டிகள் இருக்கும். இன்னும் ரொம்ப okay-கள் வாங்கணும்.
சசி டவலை எடுத்து முகத்தைத் துடைச்சான். கண்ணாடியில பார்த்தான்.
வெளியில நல்ல பசங்க. உள்ள டெவில்.
அவன் சிரிச்சான்.