மழை இன்னும் ஓயவில்லை. சஞ்சனா தன் அறையில் இருட்டில் நின்று கொண்டிருந்தாள். நனைந்த உடைகள் உடலோடு ஒட்டியிருந்ததால் கொஞ்சம் குளிர்ச்சி ஏற்பட்டது. அவள் மெல்ல தன் டி-ஷர்ட்டைத் தொட்டுப் பார்த்தாள். தண்ணீர் இன்னும் சொட்டிக் கொண்டிருந்தது. வெளியே மழை சத்தம் அவளுடைய இதயத் துடிப்போடு கலந்து ஒலித்தது.
அப்போது வாசலில் மாமாவின் குரல் மீண்டும் கேட்டது. “சஞ்சு… உள்ளே இருட்டா இருக்கும். டார்ச் லைட் எடுத்துக்கோ. நான் இங்கேயே இருக்கேன். ஏதாவது தேவைப்பட்டா சொல்லு.”
சஞ்சு சற்று தயங்கினாள். “இல்ல மாமா… நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றாள். ஆனால் அவள் குரலில் ஒரு சிறிய நடுக்கம் இருந்தது. மாமா அங்கிருந்து நகரவில்லை. அவன் வாசலுக்கு அருகில் நின்று கொண்டிருந்தான். இருட்டில் அவன் உருவம் மட்டும் மங்கலாகத் தெரிந்தது.
சஞ்சு மெல்ல டார்ச் லைட்டைத் தேடினாள். அது அறையின் மூலையில் இருந்தது. அவள் அதை எடுத்து ஆன் செய்தாள். மெல்லிய வெளிச்சம் அறையை நிரப்பியது. அவள் தன் உடலைப் பார்த்தாள். நனைந்த டி-ஷர்ட் அவளுடைய உடலின் வளைவுகளை தெளிவாகக் காட்டியது. அவளுடைய மார்பகங்கள் இறுக்கமாக உயர்ந்திருந்தன. இடுப்பின் வளைவு, தொடைகளின் மென்மை — எல்லாம் ஈரத்தில் பளபளத்தன. அவளுக்கு ஒரு விநோதமான சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.
“மாமா… நீங்க வெளியே இருக்கீங்களா?” என்று அவள் கேட்டாள்.
“ஆமா சஞ்சு. மழை இன்னும் அதிகமா பெய்யுது. நீ சீக்கிரம் உடை மாற்றிக்கோ. குளிர்ந்து போயிடாதே” என்றான் ராஜ் மாமா. அவன் குரல் அன்பாக இருந்தாலும், அதில் ஒரு ஆழமான ஏதோ இருப்பதை சஞ்சு உணர்ந்தாள்.
அவள் மெல்ல தன் லுங்கியைப் பார்த்தாள். அது கால்களோடு ஒட்டியிருந்தது. அவளுடைய நீண்ட தொடைகள் ஈரத்தில் மின்னின. அவள் ஏன் இப்படி உணர்கிறாள் என்று தெரியவில்லை. மாமா அருகில் இருப்பதாலா? அல்லது மழை நாளின் தனிமையாலா? அவளுடைய மனம் குழம்பியது.
“மாமா… அக்கா எப்போ வருவாங்க?” என்று அவள் கேட்டாள். அவள் பேச்சைத் தொடர விரும்பினாள்.
“இன்னும் ஒரு மணி நேரம் ஆகும். அவளுக்கு லேட் ஆகும் என்று சொன்னாள். நீ கவலைப்படாதே. நான் இருக்கேன்” என்றான் மாமா.
சஞ்சு டார்ச் லைட்டை அணைத்துவிட்டு, இருட்டில் நின்றாள். அவள் மனதில் மாமாவின் பார்வை திரும்பத் திரும்ப வந்தது. அவன் அவளைப் பார்த்தபோது கண்களில் இருந்த அந்தப் பார்வை… அது அன்பு மட்டுமல்ல. அதில் வேறு ஏதோ இருந்தது. அவளுக்கு அது என்ன என்று புரியவில்லை. ஆனால் அந்தப் பார்வை அவளை சற்று படபடக்க வைத்தது.
அவள் மெல்ல சுவரில் சாய்ந்து நின்றாள். வெளியே மழை சத்தம் அதிகரித்தது. இடி முழங்கியது. அந்த ஒலியில் அவளுடைய இதயத் துடிப்பு மறைந்தது. அவள் கண்களை மூடினாள். மாமாவின் உயரமான உடல், அகன்ற தோள்கள், ஆழமான குரல் — இவை எல்லாம் அவளுடைய மனதில் சுழன்றன.
“சஞ்சு… உனக்கு குளிருதா?” என்று மாமா மீண்டும் கேட்டான். அவன் இன்னும் வாசலுக்கு அருகிலேயே இருந்தான்.
“கொஞ்சம்… ஆனால் சரியாகிவிடும் மாமா” என்றாள் சஞ்சு. அவள் குரல் மென்மையாக வெளியே வந்தது.
மாமா ஒரு நிமிடம் அமைதியாக இருந்தான். பிறகு மெதுவாகச் சொன்னான், “நீ இப்படி நனைஞ்சு வந்ததைப் பார்த்ததும் எனக்கு ரொம்ப கவலையா இருந்துச்சு. நீ இன்னும் சின்ன பொண்ணு. இப்படி மழையில் நனையக் கூடாது.”
சஞ்சு மெல்ல சிரித்தாள். “மாமா… நான் சின்ன பொண்ணு இல்ல. 21 வயசு ஆச்சு. கல்லூரி முடிச்சிட்டேன்.”
“ஆமா… தெரியும். ஆனால் எனக்கு நீ இன்னும் சின்ன பொண்ணுதான். அக்காவுக்கு உன் மேல ரொம்ப பாசம். அதனால எனக்கும் பாசம் வருது” என்றான் மாமா.
அந்த வார்த்தைகள் சஞ்சுவின் இதயத்தில் லேசாகத் தாக்கின. பாசம் என்று சொன்னாலும், அவன் குரலில் இருந்த ஏதோ ஒன்று அவளை சற்று நெருக்கமாக உணர வைத்தது. அவள் மனதில் ஒரு சிறிய கேள்வி எழுந்தது — இது வெறும் பாசம்தானா?
அவள் டார்ச் லைட்டை மீண்டும் ஆன் செய்து, அறையைச் சுற்றிப் பார்த்தாள். அவளுடைய உடைகள் அறையில் இருந்தன. ஆனால் அவள் உடனே மாற்ற விரும்பவில்லை. அந்த இருட்டு, மழை சத்தம், மாமாவின் அருகில் இருப்பது — இவை எல்லாம் ஒன்றாகச் சேர்ந்து அவளுக்கு ஒரு புதிய உணர்வைத் தந்தன.
“மாமா… நீங்க உள்ளே வந்து உக்காரலாம். இருட்டுல தனியா நிக்கறது எனக்கு கொஞ்சம் பயமா இருக்கு” என்றாள் சஞ்சு திடீரென்று.
மாமா சற்று தயங்கினான். “சரி… வரேன்” என்றான்.
அவன் மெதுவாக உள்ளே வந்தான். டார்ச் லைட்டின் மெல்லிய வெளிச்சத்தில் அவன் உடல் தெரிந்தது. அவன் சஞ்சுவுக்கு சற்று தள்ளி ஒரு நாற்காலியில் உட்கார்ந்தான். அவன் அவளைப் பார்த்தான். சஞ்சு அவன் பார்வையை உணர்ந்தாள். அவள் தன் உடலைச் சற்று மறைக்க முயன்றாள். ஆனால் நனைந்த உடைகள் அவ்வளவு எளிதில் மறைக்கவில்லை.
“நீ ரொம்ப அழகா இருக்கியே சஞ்சு… மழையில் நனைஞ்சு வந்தப்போ இன்னும் அழகா தெரிஞ்ச” என்றான் மாமா மெதுவாக.
சஞ்சுவின் கன்னங்கள் சிவந்தன. அவள் தலையைக் குனிந்தாள். “மாமா… என்ன சொல்றீங்க…”
“உண்மையைத்தான் சொல்றேன். நீ இளமையா, அழகா இருக்க. உன் அக்காவுக்கு உன் மேல பெரிய பெருமை. எனக்கும் அதே போலதான்” என்றான் மாமா.
அவர்கள் இருவரும் சில நிமிடங்கள் அமைதியாக இருந்தனர். வெளியே மழை தொடர்ந்து பெய்தது. இடி முழங்கியது. அந்த அமைதியில் சஞ்சுவின் மனம் பல எண்ணங்களில் சுழன்றது. மாமா அருகில் இருப்பது அவளுக்கு ஒரு விநோதமான பாதுகாப்பு உணர்வையும், அதே சமயம் ஒரு புதிய ஆசையையும் தந்தது.
“மாமா… நீங்க என்னை இப்படி பார்க்கறப்போ எனக்கு கொஞ்சம் வித்தியாசமா இருக்கு” என்றாள் சஞ்சு தைரியமாக.
ராஜ் மாமா சிரித்தான். “வித்தியாசமா? எப்படி?”
“தெரியல… ஆனால் இதயம் கொஞ்சம் வேகமா அடிக்குது” என்றாள் சஞ்சு.
மாமா அமைதியாக இருந்தான். பிறகு மெதுவாகச் சொன்னான், “அது இயல்பானது சஞ்சு. நீ இளமையான பருவத்தில் இருக்க. புதிய உணர்வுகள் வரும். ஆனால் நீ கவலைப்படாதே. நான் உன்னோட இருக்கேன்.”
அந்த வார்த்தைகள் சஞ்சுவுக்கு ஆறுதலாக இருந்தன. ஆனால் அதே நேரத்தில் அவளுடைய மனதில் ஒரு சிறிய தீப்பொறி முளைத்தது. அந்தத் தீப்பொறி இன்னும் சிறியதாக இருந்தது. ஆனால் அது மெதுவாக வளர்ந்து கொண்டிருந்தது.
மழை சத்தம் தொடர்ந்தது. இருவரும் அந்த அறையில் — ஒருவர் நின்றும், மற்றவர் உட்கார்ந்தும் — மெதுவாகப் பேசிக் கொண்டிருந்தனர். சஞ்சனாவின் இதயப் பூ மெல்ல மலர்ந்து கொண்டிருந்தது. இளமை வண்டு அதைச் சுற்றி மிக மெதுவாக, இன்னும் தூரத்தில் சுற்றி வரத் தொடங்கியது..