மழை தாராளமாகப் பெய்து கொண்டிருந்த அந்த மாலை நேரத்தில், சஞ்சனா தன் ஸ்கூட்டரைத் தள்ளிக்கொண்டு நடந்து கொண்டிருந்தாள். வானம் இருண்டு, மின்னல் வெட்டிக் கொண்டிருந்தது. அவளுடைய வெள்ளை டி-ஷர்ட்டும், லேசான நீல பாவாடை முழுவதும் நனைந்து உடலோடு ஒட்டியிருந்தன. ஆனால் அவள் கவலைப்படவில்லை.
அவளுக்கு 21 வயது. கல்லூரி படிப்பை முடித்து வீட்டில் இருந்த நாட்களில், இப்படி ஒரு மழை நாள் அவளுக்கு புதிய உணர்வுகளைத் தந்தது
சஞ்சனாவின் உடல் இளமைப் பருவத்தின் அழகை முழுமையாகக் கொண்டிருந்தது. அவளுடைய மார்பகங்கள் இயற்கையாகவே இறுக்கமாகவும், வட்டமாகவும் இருந்தன. இடுப்பு மெல்லிய வளைவுடன், பின்புறம் சற்று தூக்கலாக இருந்தது.
தொடைகள் மென்மையாகவும், நீளமாகவும் இருந்தன. நனைந்த உடைகள் அவளுடைய உடலின் வளைவுகளை இன்னும் தெளிவாகக் காட்டின. ஆனால் அவள் அதைப் பற்றி சிந்திக்கவில்லை. அவளுக்கு இப்போது ஒரே கவலை — அக்கா வீட்டுக்கு எப்படி சீக்கிரம் போவது என்பதுதான்.
அக்கா வீடு இன்னும் 200 மீட்டர் தூரத்தில் இருந்தது. மழை இன்னும் அதிகமாகியது. சஞ்சு ஸ்கூட்டரை ஓரமாக நிறுத்திவிட்டு, ஓடத் தொடங்கினாள். அவளுடைய நீண்ட கூந்தல் மழையில் நனைந்து முதுகில் ஒட்டியிருந்தது. முகத்தில் தண்ணீர் வழிந்து கொண்டிருந்தது.
அக்கா வீட்டின் வாசலில் ஒரு ஆள் நின்றிருந்தான். அவன் அக்காவின் கணவர் — ராஜ் மாமா. உயரமான உடம்பு, அகன்ற தோள்கள், சற்று கருத்த நிறம். அவன் 34 வயது இருக்கும். அக்கா வேலைக்குப் போயிருந்ததால் வீட்டில் தனியாக இருந்தான்.
“சஞ்சு! என்னடி இப்படி மழையில் நனைஞ்சிட்டு வர்ற? உள்ள வா… வா…” என்றான் ராஜ் மாமா கவலையுடன். அவன் குரல் ஆழமாகவும், அன்பாகவும் இருந்தது.
சஞ்சு சிரித்தபடி உள்ளே ஓடினாள். “மாமா… ஸ்கூட்டர் பஞ்சர் ஆயிடுச்சு. மழையும் இப்படி பலமா பெய்யுது. அக்கா இன்னும் வரலையா?”
“இல்லடி. அவளுக்கு லேட்டாகும். நீ முதல்ல உள்ள வா. இப்படி நனைஞ்ச உடம்போட நிக்காத…” என்றான் மாமா.
சஞ்சு உள்ளே வந்து நின்றாள். வீட்டின் ஹாலில் மெல்லிய வெளிச்சம் இருந்தது. அவள் நனைந்த உடலில் இருந்து தண்ணீர் துளிகள் தரையில் விழுந்தன. அவள் மாமாவைப் பார்த்தாள். மாமா அவளை முழுமையாகப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் பார்வையில் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு இருப்பதை சஞ்சு உணர்ந்தாள். ஆனால் அது என்ன என்று அவளால் சரியாகப் புரிந்துகொள்ள முடியவில்லை.
“மாமா… நான் என் அறைக்கு போய் உடை மாற்றிக்கிறேன்” என்றாள் சஞ்சு மெதுவாக.
“சரி. ஆனால் மின்சாரம் போயிருக்கு. இருட்டா இருக்கும். டார்ச் எடுத்துக்கோ” என்றான் மாமா.
சஞ்சு தலையசைத்துவிட்டு தன் அறைக்குச் சென்றாள். அந்த அறை அக்கா வீட்டில் அவளுக்கு ஒதுக்கப்பட்ட சிறிய அறை. அங்கே இருட்டு நிலவியது. அவள் ஜன்னலைத் திறந்தாள். வெளியே மழை சத்தம் கேட்டது. அவள் நனைந்த உடைகளைப் பார்த்தாள். டி-ஷர்ட் உடலோடு ஒட்டியிருந்தது. அவளுடைய உடலின் வடிவங்கள் தெளிவாகத் தெரிந்தன. அவளுக்கு ஒரு விநோதமான சிலிர்ப்பு ஏற்பட்டது.
அப்போது வாசலில் மாமாவின் குரல் கேட்டது. “சஞ்சு… தண்ணி கொஞ்சம் கொண்டு வரட்டுமா? அல்லது டவல் வேணுமா?”
“இல்ல மாமா… நான் பார்த்துக்கிறேன்” என்றாள் சஞ்சு.
ஆனால் மாமா அங்கேயே நின்றிருந்தான். அவன் சஞ்சுவின் அறை வாசலில் சற்று தள்ளி நின்று, அவளைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். சஞ்சு அவனைத் திரும்பிப் பார்த்தாள். இருட்டில் அவன் உருவம் மட்டும் தெரிந்தது. அவன் பார்வை அவளுடைய உடல் மீது நிலைத்திருப்பதை அவள் உணர்ந்தாள்.
அவளுடைய இதயம் சற்று வேகமாக அடித்தது. “மாமா… நீங்க ஏன் இங்கே நிக்கறீங்க?” என்றாள் மெதுவாக.
“ஒண்ணுமில்ல… நீ இப்படி நனைஞ்சு வந்திருக்கியே… கவலையா இருக்கு. அக்காவுக்கு தெரிஞ்சா என்னைத் திட்டுவா” என்றான் மாமா சிரித்தபடி.
சஞ்சு மெல்ல சிரித்தாள். “நான் பெரிய பொண்ணு மாமா. இப்படி ஒரு மழை எனக்கு பிடிக்கும். ஆனால் இப்போ கொஞ்சம் குளிருது.”
“ஆமா… உன் உடம்பு நடுங்குது போல இருக்கு. சீக்கிரம் உடை மாற்றிக்கோ. நான் வெளியே இருக்கேன். ஏதாவது வேணும்னா கூப்பிடு” என்றான் மாமா.
அவன் அங்கிருந்து நகர்ந்தான். ஆனால் சஞ்சுவுக்கு அவன் பார்வை இன்னும் தன் மீது இருப்பதைப் போல் உணர்வு ஏற்பட்டது. அவள் மெல்ல தன் உடைகளை மாற்றத் தயாரானாள். ஆனால் அவளுடைய மனதில் ஒரு புதிய உணர்வு எழுந்தது — மாமாவின் பார்வை, அவன் குரல், அவன் அருகில் இருந்த அந்த சில நிமிடங்கள்… அவை அவளை ஏதோ ஒன்றை நினைக்க வைத்தன.
வெளியே மழை இன்னும் வலுவாகப் பெய்து கொண்டிருந்தது. சஞ்சனாவின் இதயத்தில் ஒரு சிறிய பூ மலர ஆரம்பித்தது. அந்தப் பூவைச் சுற்றி ஒரு இளமை வண்டு மெதுவாக சுற்றி வரத் தொடங்கியது… ஆனால் இன்னும் தூரத்தில்.
அன்று இரவு முழுக்க சஞ்சு தூங்காமல் மழை சத்தத்தை கேட்டபடி படுத்திருந்தாள். மாமாவின் பார்வை அவளுடைய மனதில் திரும்பத் திரும்ப வந்தது. அது என்ன உணர்வு என்று அவளுக்கே தெரியவில்லை. ஆனால் அது இனிமையாக இருந்தது.