கேடி சசி | பாகம் 09 | Tamil sex story

காலை 6 மணி. கோழி கூவுச்சு. பம்பு செட் ரூம். சசி முழிச்சுட்டான். தூக்கம் இல்ல. ராத்திரி பூரா கயல் நினைப்பு.

கேடி சசி | பாகம் 10 | Tamil sex story

கேடி சசி | பாகம் 08 | Tamil sex story

வெளிய வந்தான். பல் விளக்கினான். முகம் கழுவினான். கன்னத்துல கீறல். கையில பல் தடம். பார்த்தான். வலிக்கல. ஆனா இருக்கு.

முருகன் வந்தான். “அய்யா. காபி.”

“வேணாம்.” சசி சொன்னான். “ராமசாமி வீடு போய்ட்டு வா. கயல் எப்படி இருக்கானு பார்த்துட்டு வா. யாருக்கும் தெரிய கூடாது.”

முருகன் தலை ஆட்டினான். போனான்.

சசி தோப்புக்குள்ள நடந்தான். வேலி சரி பண்ணின இடம். கம்பி புதுசு. கல் தூண் நேரா. மாடு வர முடியாது.

பம்பு செட் போட்டான். தண்ணி பீச்சி அடிச்சுது. வாழைக்கு விட்டான். தென்னைக்கு விட்டான். வேலை செஞ்சான். மனசு அங்க இல்ல. கயல் வீட்ல.

—

[காலை 9 மணி – ராமசாமி வீடு]

கயல் திண்ணைல. பாய்ல. போர்வை. காய்ச்சல் குறைஞ்சிருச்சு. ஆனா உடம்பு வலி. எழ முடியல.

சித்தி கஞ்சி கொண்டு வந்தா. “குடி. சூடா இருக்கு.”

கயல் தலை திருப்பினா. “வேணாம்.”

“சாப்பிடாம எப்படி தெம்பு வரும்?” சித்தி கண்டிச்சா.

அப்போ வாசல்ல சத்தம். முருகன். கையில தூக்கு. பெரிய தூக்கு.

“யாரு?” சித்தி கேட்டா.

“அய்யா குடுத்து அனுப்பினாரு.” முருகன் சொன்னான். “கயல் பாப்பாக்கு. உடம்பு சரி இல்லனு கேள்விப்பட்டாரு.”

சித்தி தூக்க வாங்கினா. திறந்தா. இட்லி. பொங்கல். வடை. சாம்பார். சட்னி. ஆஸ்பத்திரி கஞ்சி. மாத்திரை. பழம். ஆப்பிள். ஆரஞ்சு. திராட்சை.

கயல் பார்த்தா. முகம் திருப்பினா. “வேணாம். திருப்பி குடுத்துடு.”

முருகன் தலை குனிஞ்சான். “அய்யா திட்டுவாரு பாப்பா. வச்சுக்குங்க.”

வச்சுட்டு போனான்.

சித்தி இட்லி எடுத்தா. “சாப்பிடு. சுடு சோறு. ஆஸ்பத்திரில வாங்கிட்டு வந்திருக்கான்.”

கயல் பிடிவாதம். “மாட்டேன். அவன் தொட்டது எதுவும் வேணாம்.”

சித்தி கோபம். “அடம் பிடிக்காத. உடம்பு கெட்டு போச்சுனா யாரு பார்ப்பா? தின்னு.”

வற்புறுத்தி ஊட்டினா. கயல் வாய திறந்தா. இட்லி. மெதுவா. விழுங்கினா. கண்ணீர் வந்துச்சு. சாம்பார்ல விழுந்துச்சு.

—

[மதியம் 1 மணி – தோப்பு]

சசி சாப்பிடல. கட்டில்ல உக்காந்திருக்கான். முருகன் வந்தான்.

“என்ன ஆச்சு?” சசி கேட்டான்.

“பாப்பா படுத்திருக்கு அய்யா. காய்ச்சல். சாப்பிட மாட்டேங்குது. சித்தி அடிச்சு ஊட்டினா.” முருகன் சொன்னான்.

சசி எழுந்தான். “வண்டி எடு.”

“எங்க அய்யா?”

“டவுன்.” சசி சட்டை போட்டான். “மெடிக்கல் போகணும்.”

பைக். பாளையங்கோட்டை. மெடிக்கல். பெரிய கடை.

“டானிக். வைட்டமின். பெயின் கில்லர். பாடி வலி போக. லேடீஸ் க்கு.” சசி லிஸ்ட் சொன்னான்.

கடைக்காரர் மருந்து எடுத்து குடுத்தான். பில். 800 ரூபா. சசி குடுத்தான்.

பழக்கடை. ஆப்பிள். மாதுளை. சாத்துக்குடி. திராட்சை. எல்லாம் 2 கிலோ.

ஹோட்டல். சிக்கன் சூப். மட்டன் சூப். பார்சல். ஹாட் பாக்ஸ்.

எல்லாம் வாங்கிட்டு தோப்பு. மணி 4.

முருகன கூப்பிட்டான். “இதெல்லாம் ராமசாமி வீட்ல குடுத்துட்டு வா. நான் குடுத்தேன்னு சொல்லாத. உன் சொந்தத்துல யாரோ குடுத்ததா சொல்லு.”

முருகன் தலை ஆட்டினான். தூக்கிட்டு போனான்.

—

[சாயங்காலம் 5 மணி – ராமசாமி வீடு]

முருகன் வாசல்ல. சித்தி வந்தா.

“என்ன முருகா?”

“அக்கா. எங்க மாமா பொண்ணுக்கு கல்யாணம். விருந்து சாப்பாடு. மருந்து. பழம். கயல் பாப்பாக்கு குடுத்துட்டு வர சொன்னாங்க.” முருகன் பொய்.

சித்தி நம்பினா. வாங்கினா. உள்ள கொண்டு போனா.

கயல் படுத்திருந்தா. எழுந்து உக்காந்தா. “யாரு?”

“முருகன். சாப்பாடு கொண்டு வந்தான். சூப். சுடு சூப். குடி.” சித்தி டம்ளர்ல ஊத்தினா.

கயல் வாசம் புடிச்சா. மட்டன். பசி வந்துச்சு. 2 நாளா சரியா சாப்பிடல. வாங்கினா. குடிச்சா. சூடு. காரம். கண்ணீர் வந்துச்சு. சூப்புலயா காரத்துலயா தெரியல.

மாத்திரை போட்டா. பழம் கடிச்சா. ஆப்பிள். இனிப்பு. உடம்புக்கு தெம்பு வந்த மாதிரி.

ராத்திரி தூக்கம் வந்துச்சு. நிம்மதியா. கனவு இல்ல.

—

[ராத்திரி 9 மணி – பம்பு செட் ரூம்]

சசி சாப்பிடல. பசிக்கல. கட்டில்ல படுத்தான். கூரைய பார்த்தான்.

நாளைக்கு என்ன பண்ண? ஊருக்கு போலாமா? ECR போலாமா? இல்ல இங்கயே இருக்கலாமா?

இங்க இருந்தா கயல பார்க்கலாம். பேசலாம். கவனிக்கலாம். மனச மாத்தலாம்.

ஊருக்கு போனா? அவ மறந்துடுவா. வெறுத்துடுவா. வேற யாருக்காவது கட்டி குடுத்துடுவாங்க.

யோசனை. புரண்டு படுத்தான். தூக்கம் வரல.

வெளிய நிலா. முழு நிலா. வெளிச்சம்.

எழுந்தான். வெளிய வந்தான். வேப்ப மரம் கீழ நடந்தான். தோப்பு முழுக்க சுத்தினான். தென்னை. வாழை. எல்லாம் அவன் சொத்து. ஆனா மனசு நிம்மதி இல்ல.

கயல் வீடு பக்கம் பார்த்தான். தூரத்துல. விளக்கு எரியுது. சின்ன புள்ளி.

போகலாமா? போய் பார்க்கலாமா? வேணாம். பயப்படுவா. கத்துவா. ஊரு கூடும்.

திரும்பி வந்தான். பம்பு செட் ரூம். கதவ சாத்தல. திறந்தே கிடந்துச்சு.

உள்ள போனான். கட்டில்ல உக்காந்தான். போன் எடுத்தான். கயல் நம்பர் இல்ல. யார்கிட்ட கேக்க? முருகன் கிட்ட.

“டேய்.” கூப்பிட்டான். வெளிய தூங்கிட்டு இருந்தான். “முருகா!”

முருகன் எழுந்தான். வந்தான். “அய்யா?”

“கயல் நம்பர் இருக்கா?”

“இல்ல அய்யா. ராமசாமி கிட்ட தான் போன். அதுவும் பட்டன் போன்.”

“சரி போ.” சசி அனுப்பினான்.

படுத்தான். கண்ண மூடினான். கயல் முகம். அழுகை. கோபம். வலி. எல்லாம் வந்துச்சு.

முடிவு பண்ணிட்டான். ஊருக்கு போகல. இங்கயே இருக்கணும். அவ சரி ஆகணும். சிரிக்கணும். அப்புறம் தான் கல்யாணம். அவ சம்மதம் வேணும்.

—

[மறுநாள் காலை 7 மணி]

சசி எழுந்தான். குளிச்சான். வேட்டி சட்டை. புதுசு. டவுன் போய் வாங்கிட்டு வந்தான்.

முருகன கூப்பிட்டான். “டவுன் போ. ஸ்வீட் வாங்கிட்டு வா. லட்டு. ஜாங்கிரி. பாதுஷா. 5 கிலோ.”

“எதுக்கு அய்யா?”

“ராமசாமி வீட்ல குடு. பொங்கல் வருதுனு சொல்லு.” சசி பொய்.

முருகன் போனான். சசி தோப்புல வேலை. ஆனா மனசு அங்க.

—

[காலை 10 மணி – ராமசாமி வீடு]

கயல் எழுந்தா. தானா. வலி குறைஞ்சிருக்கு. நடக்க முடியுது. முற்றத்துக்கு வந்தா. வெயில்.

சித்தி பார்த்தா. “எந்திரிச்சுட்டியா? தெம்பு வந்துடுச்சா? முகம் தெளிஞ்சிருக்கு.”

கயல் தலை ஆட்டினா. “பசிக்குது.”

“இரு. பொங்கல் வச்சிருக்கேன்.” சித்தி உள்ள போனா.

வாசல்ல முருகன். ஸ்வீட் பாக்ஸ். “அக்கா. பொங்கல். மாமா வீட்ல இருந்து.”

சித்தி வாங்கினா. “எந்த மாமா?”

“தூரத்து சொந்தம் அக்கா.” முருகன் சிரிச்சான். போனான்.

சித்தி திறந்தா. லட்டு. ஜாங்கிரி. வாசம். கயல் கிட்ட குடுத்தா.

கயல் வாங்கினா. லட்டு கடிச்சா. இனிப்பு. வாய்க்கு ருசி. இன்னொன்னு எடுத்தா. சாப்பிட்டா.

சித்தி பார்த்தா. சிரிச்சா. “பசி போல. தின்னு. உடம்பு தேறும்.”

கயல் சாப்பிட்டா. மனசுல கேள்வி. யாரு இதெல்லாம் அனுப்புறா? மாமா வீடா? நமக்கு மாமா இல்லையே. சித்திக்கு தெரியும். கேக்கல. கேட்டா சண்டை.

—

[மதியம் 3 மணி – தோப்பு]

சசி கட்டில்ல. படுக்கல. உக்காந்திருக்கான். யோசனை.

கதவு தட்டுச்சு. மெல்ல. ‘டக்’.

நிமிர்ந்தான். யாரு? முருகனா?

“யாரு?” கேட்டான்.

பதில் இல்ல. மறுபடி ‘டக்’.

எழுந்தான். கதவ திறந்தான்.

கயல். வாசல்ல. சேலை. மஞ்சள். தலை பின்னி. பொட்டு. முகம் தெளிவு. வெட்கம். கையில சின்ன தூக்கு.

சசி அசைவில்ல. நின்னான். “நீ?”

கயல் தலை குனிஞ்சா. தூக்க நீட்டினா. “சோறு. நேத்து நீ குடுத்த. திருப்பி தர்றேன்.”

சசி வாங்கல. “உள்ள வா.”

கயல் தயங்கினா. உள்ள வந்தா. தூக்க வச்சா தரைல. நின்னா.

“உக்காரு.” சசி சொன்னான்.

கயல் உக்காரல. “இல்ல. கிளம்புறேன்.”

“எதுக்கு வந்த?” சசி கேட்டான்.

கயல் உதடு கடிச்சா. “கேக்கணும். ஏன்… ஏன் இதெல்லாம் பண்ற? ஸ்வீட். பழம். மருந்து. சூப். ஏன்?”

சசி அவளையே பார்த்தான். “பிடிக்கும். சொன்னேன்ல.”

“பிடிச்சா கெடுக்குறதா?” கயல் கண்ணு கலங்குச்சு. “வலிக்க வச்சுட்டு இப்போ பழம் குடுத்தா சரி ஆயிடுமா?”

சசி தலை குனிஞ்சான். “தெரியும். தப்பு. மன்னிப்பு கேட்டா பத்தாதுனு தெரியும். அதான்… பார்த்துக்கிறேன்.”

கயல் மூச்சு விட்டா. “எனக்கு பயமா இருக்கு. நைட்டு தூக்கம் வரல. கண்ண மூடினா நீ… நீ…”

சொல்லி முடிக்கல. அழுதா. வாய பொத்தினா.

சசி பக்கத்துல வந்தான். கை நீட்டினான். தொடல. நிறுத்தினான். “அழாத. இனிமே தொட மாட்டேன். சத்தியம். நீ சொல்லாம.”

கயல் அவன் கைய பார்த்தா. கட்டு. “கை எப்படி?”

“நீ கடிச்சது.” சசி சிரிச்சான். வலி சிரிப்பு. “பரவால்ல. ஆறிடும்.”

கயல் கை நீட்டினா. தொட போனா. நிறுத்தினா. கைய எடுத்தா. “வலிக்குதா?”

“இல்ல.” சசி சொன்னான். “உன் வலி முன்னாடி இது ஒண்ணுமே இல்ல.”

கயல் திரும்பினா. கிளம்பினா. வாசல் வரை போனா. நின்னா. திரும்பல. “நாளைக்கு… நாளைக்கு வர்றேன். சோறு கொண்டு. உனக்கு.” சொல்லிட்டு ஓடினா. திரும்பி பார்க்கல.

சசி சிரிச்சான். முதல் தடவ. நிம்மதி சிரிப்பு. கட்டில்ல உக்காந்தான். வானத்த பார்த்தான். மேகம். வெள்ளை.

ஊருக்கு போகல. இங்கயே தான். அவ கூட தான். அவ சம்மதிச்சா தான். இல்லனா இப்படியே. பார்த்துட்டே. கவனிச்சுட்டே.