கேடி சசி | பாகம் 08 | Tamil sex story

விடியல். கோழி கூவல. ராமசாமி வீடு. கூரை. முற்றம்.

கயல் கொல்லைல. கிணத்தடி. பாவாடை. ரவிக்கை கிழிசல். தலை விரி கோலம். கண்ணு வீங்கி. உதடு கடிபட்டு.

கேடி சசி | பாகம் 09 | Tamil sex story

கேடி சசி | பாகம் 07 | Tamil sex story

வாளி எடுத்தா. கயிறு போட்டா. தண்ணி இறைச்சா. ‘தளும்பு’. மேல ஊத்தினா. ஜில். உடம்பு சிலிர்த்துச்சு. நடுவுல எரிச்சல். கால் இடுக்கு துடிச்சுது. ரத்தம் கலந்த தண்ணி கால் வழியா ஓடுச்சு.

பல்ல கடிச்சா. அழுகை வந்துச்சு. அடக்கினா. வாய பொத்தினா. சத்தம் வர கூடாது. சித்தி முழிச்சா பிரச்சனை.

இன்னொரு வாளி. ஊத்தினா. சோப்பு தேய்ச்சா. தேய்க்க தேய்க்க வலி. நிறுத்தல. தேய்ச்சா. தோல் சிவந்துச்சு. அழுக்கு போகணும். அவன் தொட்ட அழுக்கு.

குளிச்சு முடிச்சா. ஈர பாவாடை. வீட்டுக்குள்ள போனா. பெட்டி திறந்தா. புது சேலை. மஞ்சள். எடுத்தா. போட்டா. தலை துவட்டல. ஈரம் சொட்டுச்சு.

பாய விரிச்சா. படுத்தா. கால் மடக்கினா. வயிறு வலி. அடிவயிறு கனம். கண்ண மூடினா. தூக்கம் வரல. அவன் முகம். கண்ணு. கை. எடை. வலி. எல்லாம் வந்துச்சு.

மதியம் ஆச்சு. சித்தி சோறு கொண்டு வந்தா. “எந்திரி. சாப்பிடு.”

கயல் தலை ஆட்டினா. இல்ல.

“சாப்பிடாம எப்படி? உடம்பு தாங்குமா?” சித்தி தட்ட வச்சா. போனா.

கயல் பார்த்தா. சோறு. கருவாட்டு குழம்பு. நேத்து ராத்திரி மாதிரி. வாந்தி வந்துச்சு. திரும்பி படுத்தா.

சாயங்காலம். வெயில் சாயுது. கயல் எழுந்தா. கால் ஊனி நின்னா. வலி குறைஞ்சிருச்சு. ஆனா இருக்கு. நடந்தா. மெல்ல. வாசலுக்கு.

சித்தி திண்ணைல. “எங்க போற?”

“வெளிய.” கயல் சொன்னா. குரல் கம்மல்.

“இருட்டுது. போகாத.”

கயல் கேக்கல. நடந்தா. வரப்பு மேல. தோப்பு பக்கம். யாரும் இல்ல. மாடு ரெண்டு மேயுது. தூரத்துல.

பம்பு செட் ரூம் தெரியுது. விளக்கு எரியுது. மஞ்சள். சசி இருப்பான். போகணும். போக கூடாது. கால் தயங்குது.

நின்னா. வேலி பக்கம். கருவேல மரம் மறைவு. எட்டி பார்த்தா.

சசி வெளிய. கயிறு கட்டில்ல. உக்காந்திருக்கான். வெத்து பனியன். லுங்கி. கையில கட்டு. வெள்ளை துணி. கயல் கடிச்ச இடம்.

கயல் பார்த்தா. நெஞ்சு படபட. பயம். கோபம். என்னனு தெரியல. உள்ள போகணும். பேசணும். என்ன பேச? ஏன் பண்ண? கேக்கணும்.

கால் எடுத்து வச்சா. சருகு மிதிபட்டுச்சு. ‘சரக்’.

சசி நிமிர்ந்தான். “யாரு?”

கயல் மரம் பின்னாடி ஒளிஞ்சா. பதில் சொல்லல. மூச்சு புடிச்சா.

சசி எழுந்தான். டார்ச் அடிச்சான். வெளிச்சம் மரத்துல. “யாரு அங்க? வெளிய வா.”

கயல் வேற வழி இல்ல. வெளிய வந்தா. தலை குனிஞ்சு.

சசி டார்ச் அணைச்சான். “நீயா?”

கயல் பேசல. தரை பார்த்தா. கால் பெருவிரலால் மண்ண கீறினா.

“என்ன வேணும்?” சசி கேட்டான். குரல்ல கடுமை இல்ல. மெதுவா.

கயல் உதடு துடிச்சுது. வார்த்தை வரல. கண்ணு கலங்குச்சு. துடைச்சா சேலை தலைப்பால.

“உடம்பு எப்படி இருக்கு?” சசி கேட்டான்.

கயல் நிமிர்ந்தா. முறைச்சா. “கேக்குறியா? நீயே கெடுத்துட்டு கேக்குறியா?”

சசி பதில் சொல்லல. கட்டில்ல உக்காந்தான். “உக்காரு.”

“மாட்டேன்.” கயல் நின்னா. “ஒரு நிமிஷம். ஒரே ஒரு கேள்வி.”

“கேளு.”

“ஏன் பண்ண?” கயல் குரல் நடுங்குச்சு. “நான் என்ன தப்பு பண்ணினேன்? வேலி சண்டைக்கு இது தான் தண்டனையா?”

சசி அவளையே பார்த்தான். விளக்கு வெளிச்சத்துல கண்ணு கலங்கி. மூக்கு சிவந்து. உதடு வெடிச்சு. பாவம். இருந்தாலும் சொன்னான். “பிடிச்சிருந்துது.”

“பிடிச்சா இப்படியா?” கயல் கத்தினா. குரல் உடைஞ்சுது. “கேட்டிருக்கலாம்ல? சம்மதம் கேட்டிருக்கலாம்ல? மிருகம் மாதிரி…”

சசி எழுந்தான். பக்கத்துல வந்தான். கயல் பின்னாடி நகர்ந்தா. “கிட்ட வராத! தொட்டா கத்துவேன்! ஊர கூட்டுவேன்!”

“கத்து.” சசி சொன்னான். “ஆனா கேளு. நான் தப்பு பண்ணிட்டேன். ஒத்துக்கிறேன். ஆனா சரி பண்ணுவேன்.”

“எப்படி?” கயல் காறி துப்பினா. அவன் கால்ல. “கற்ப போச்சு. அத எப்படி சரி பண்ணுவ?”

சசி குனிஞ்சு துப்பல துடைக்கல. நின்னான். “கல்யாணம் பண்ணிக்கிறேன்.”

கயல் உறைஞ்சா. “என்ன?”

“5 நாள். தோப்பு வேலை முடியணும். ஊருக்கு போய்ட்டு வர்றேன். வந்து தாலி கட்டுறேன்.” சசி சொன்னான். “உன் அப்பன் கிட்டயும் சொல்லிட்டேன்.”

கயல் சிரிச்சா. வெறி சிரிப்பு. “நம்பிட்டேன் பாரு. கற்பழிச்சுட்டு கல்யாணம். ஊரு மெச்சும். நான் சம்மதிக்கணுமா?”

“சம்மதம் வேணும்.” சசி சொன்னான். “வற்புறுத்த மாட்டேன். இனிமே.”

கயல் அவன பார்த்தா. கண்ணுல தேடினா. பொய்யா நிஜமானு. தெரியல. கல்லு மாதிரி முகம்.

“நான் போறேன்.” கயல் திரும்பினா. “நம்பல. நம்பவே மாட்டேன். நீ செத்தாலும் பரவால்ல. உன் கூட வாழ மாட்டேன்.”

நடந்தா. கால் தள்ளாடுச்சு. ஆனா நிறுத்தல. வேலி தாண்டினா. இருட்டுல மறைஞ்சா.

சசி நின்னான். கால்ல எச்சில். காய்ஞ்சுது. துடைக்கல. கட்டில்ல உக்காந்தான். கைய கட்டி பார்த்தான். பல் தடம்.

—

[ராத்திரி 11 மணி – கயல் வீடு]

கயல் வீட்டுக்குள்ள. விளக்கு அணைச்சு. இருட்டு. பாய்ல படுத்தா. தூக்கம் வரல.

சித்தி குறட்டை. அப்பன் புரண்டு படுக்குற சத்தம். கயல் எழுந்தா. மெல்ல. சத்தம் வராம. கதவ திறந்தா. வெளிய வந்தா.

வானம். நட்சத்திரம். நிலா அரை. குளிர் காத்து.

தோப்பு பக்கம் பார்த்தா. பம்பு செட் ரூம் விளக்கு தெரியுது. மஞ்சள் புள்ளி.

கால் போச்சு. தானா. மனசு வேணாம்னு சொல்லுச்சு. உடம்பு கேக்கல. வரப்பு மேல நடந்தா. மெல்ல. சத்தம் வராம. நாய் குரைச்சா தூரத்துல. நின்னா. மறுபடி நடந்தா.

பம்பு செட் ரூம். கதவு சாத்தி இல்ல. சாய்ச்சிருக்கு. உள்ள எட்டி பார்த்தா.

சசி கட்டில்ல. படுத்திருக்கான். கண்ணு மூடி. தூங்குறான். இல்லையா? நெஞ்சு ஏறி இறங்குது. லுங்கி. வெத்து மார்பு. கையில கட்டு.

கயல் வாசல்ல நின்னா. உள்ள போகல. பார்த்துட்டே இருந்தா. கோபம் வந்துச்சு. கல்ல எடுத்து எறியணும் போல. கை நடுங்குச்சு. எறியல.

மெல்ல திரும்பினா. போக போனா.

“கயல்.” குரல். பின்னாடி.

திடுக்கிட்டா. திரும்பினா. சசி எழுந்துட்டான். கட்டில்ல உக்காந்திருக்கான். பார்க்குறான்.

“எதுக்கு வந்த?” சசி கேட்டான். குரல் தூக்க கலக்கம்.

கயல் பதில் சொல்லல. வாய திறந்தா. மூடினா. கண்ணு கலங்குச்சு. “தூக்கம் வரல. வந்தேன். அவ்ளோ தான்.”

சசி எழுந்தான். விளக்கு திரி ஏத்தினான். வெளிச்சம் கூடுச்சு. “வா. உக்காரு.”

கயல் வரல. வாசல்லயே நின்னா. “இல்ல. கிளம்புறேன்.”

“பயப்படாத. தொட மாட்டேன்.” சசி சொன்னான். “சத்தியம். உக்காரு. பேசலாம்.”

கயல் தயங்கினா. கால் வலி. உடம்பு சோர்வு. மெல்ல உள்ள வந்தா. கட்டில்ல உக்காரல. தரைல. சுவர் ஓரமா. முட்டி கட்டி.

சசி கட்டில்ல. இடைல 5 அடி. பேச்சு இல்ல. கொசு ரீங்காரம். தூரத்துல கோட்டான்.

“வலிக்குதா?” சசி கேட்டான்.

கயல் தலை ஆட்டினா. ஆமா. பேசல.

“மன்னிச்சுக்கோ.” சசி சொன்னான். “தப்பு தான். மிருகம் மாதிரி நடந்துட்டேன்.”

கயல் முகத்த திருப்பினா. “மன்னிப்பு கேட்டா சரி ஆயிடுமா? போனது வருமா?”

“வராது.” சசி ஒத்துக்கிட்டான். “ஆனா இனிமே வலிக்காம பார்த்துக்குவேன்.”

கயல் சிரிச்சா. வலி சிரிப்பு. “எப்படி நம்ப? நாளைக்கு மறுபடி மிருகம் ஆனா?”

“ஆக மாட்டேன்.” சசி சொன்னான். “நீ சம்மதம் சொல்லாம தொட மாட்டேன். சத்தியம். கடவுள் மேல.”

கயல் அவன பார்த்தா. கண்ணுல தேடினா. பொய் இல்ல. வலி இருக்கு. குற்ற உணர்ச்சி. ஆனா நம்ப முடியல.

“எனக்கு தூக்கம் வருது.” கயல் எழுந்தா. தடுமாறினா.

சசி எழுந்தான். கை நீட்டினான். புடிக்க. கயல் கைய தட்டி விட்டா. “தொடாதனு சொன்ன!”

“சரி.” சசி கைய எடுத்தான். “பார்த்து போ. விழுந்துடாத.”

கயல் கதவு வரை போனா. நின்னா. திரும்பல. “நாளைக்கு வர மாட்டேன்.” சொல்லிட்டு போனா. இருட்டுல மறைஞ்சா.

சசி வாசல்ல நின்னான். பார்த்துட்டே இருந்தான். அவ நடை. தள்ளாட்டம். மறையும் வரை.

உள்ள வந்தான். கட்டில்ல படுத்தான். கண்ண மூடினான். தூக்கம் வரல. ஆனா நிம்மதி. வந்தா. பேசினா. திட்டினா. ஆனா வந்தா.