சசி காலையில் எழுந்ததும் முதல்ல சன்னலைத் திறந்தான். மூன்றாவது மாடி. கீழே ரோடுல ஆட்டோ ஒன்னு மெதுவா போயிட்டு இருந்தது. அப்பார்ட்மெண்ட் காம்பவுண்டுல தோட்டக்காரன் தண்ணி ஊத்திக்கிட்டிருந்தான். காத்துல ஈரம். சென்னைல ஆகஸ்ட் மாசம் இப்படித்தான் இருக்கும் — மழை வரப்போற மாதிரி மேகம், ஆனா இன்னும் வரல.
சசி குளியலறைக்குள்ள போனான். கண்ணாடியில தன்னைப் பார்த்தான். நேரடி சூரிய ஒளி விழல. லைட் மட்டும். முகம் நல்லா இருந்தது. ஷேவ் செஞ்சுட்டு இரண்டு நாளா ஆகுது. தாடி லேசா வளர்ந்திருந்தது. அவன் அதை விட்டான். சில ஆன்டிகளுக்கு அந்த லேசான தாடி பிடிக்கும். சிலருக்கு சுத்தமா ஷேவ் செஞ்ச முகம் பிடிக்கும். அவன் இரண்டையும் வச்சுக்கிட்டு இருப்பான்.
வாயில் பற்பொடி போட்டு தேய்த்துக்கிட்டிருந்தபோது மனசுல ஒரே விஷயம் ஓடிக்கிட்டு இருந்தது.
கவிதா மாமி.
நேத்து ரാത்ரி 11:40க்கு அவள் வீட்டுக்கு முன்னாடி நின்னிருந்தா. கீழே பார்க்கிற மாதிரி. ஃபோன்ல யாரோடோ பேசிக்கிட்டிருந்தா. புடவை நீல நிறம். பின்னாடி ஜிப்னு ஒரு சின்ன ஒயிட் பார்டர். அவள் பேசும்போது தலையை லேசா ஆட்டினா. அப்புறம் ஃபோனை வைத்துட்டு சற்று நேரம் அப்படியே நின்னா. சசி தன் வீட்டு டோர் பின்னாடி நின்னு பார்த்துக்கிட்டிருந்தான். அவள் திரும்பி பார்க்கல. ஆனா அவன் பார்த்தான்.
இன்று அவளைப் பேச வைக்கணும்.
சசி காபி போட்டுக்கிட்டான். ரெண்டு ஸ்கூப் கிரீம். சர்க்கரை குறைவு. அவன் காபியை மெதுவா குடிச்சான். ஜன்னல் பக்கத்துல உக்காந்து. எதிரில் இருக்கிற ஃப்ளாட் கதவு தெரிஞ்சது. கவிதா மாமி வீடு. 3B. அவன் 3A.
நேரம் காலை 8:10.
சசிக்கு தெரியும். அவள் கணவன் சவுதில. குழந்தைங்க ரெண்டும் ஸ்கூலுக்கு போயிருப்பாங்க. காலை 8:30க்கு ஸ்கூல் வான் வரும். அப்புறம் வீட்ல அவள் தனியா.
அவன் எழுந்து ஷர்ட் போட்டான். வெள்ளை லினன் ஷர்ட். பட்டன் ரெண்டு மேல திறந்து. பேண்ட் கருப்பு. கால்ல ஸ்லிப்பர். வாசல் கதவைத் திறந்து வெளியே வந்தான்.
காரிடார்ல லைட் மங்கலா எரிஞ்சுட்டு இருந்தது. லிப்ட் பட்டனை அமுக்கினான். லிப்ட் வரல. அவன் படிக்கட்டுல இறங்க ஆரம்பிச்சான். இரண்டாவது மாடிக்கு வந்ததும் நின்னான். கீழே இருந்து ஒருத்தியோட குரல் கேட்டுச்சு. யாரோ குழந்தைகிட்ட பேசுறாங்க. அவன் மறுபடியும் மேல ஏறினான்.
3B கதவுக்கு முன்னாடி நின்னான். பெல் அடிக்கல. ஒரு நிமிஷம் நின்னான். அப்புறம் மெதுவா நக் அடிச்சான்.
உள்ளே இருந்து சப்தம். யாரோ வர்றாங்க. கதவு திறந்தது.
கவிதா மாமி.
அவள் புடவை கட்டிட்டுதான் இருந்தா. பச்சை புடவை. பின்னாடி கை பின்னாடி போட்டு கட்டியிருந்தா. முடியை லேசா கட்டி வச்சிருந்தா. நெற்றியில சின்ன குங்குமம். கண்ணில லேசா டார்க் சர்க்கிள். தூக்கம் கம்மியா இருந்த மாதிரி.
“யாரு…?” அவள் கேட்டா. குரல் லேசா கரகரப்பு.
சசி சிரிச்சான். அந்த சிரிப்பு ரொம்ப நேச்சுரலா வந்தது. “நான் தான் மாமி… சசி. 3A.”
அவள் ஒரு வினாடி அவனைப் பார்த்தா. அப்புறம் நினைவு வந்த மாதிரி தலையை ஆட்டினா. “ஓ… சசி. என்னங்க?”
“ஒரு சின்ன விஷயம் மாமி. நேத்து ரാത்ரி கரெண்ட் போனப்போ உங்க வீட்ல ஃப்ரிட்ஜ் சப்தம் கேட்ட மாதிரி இருந்தது. எங்க ஃப்ரிட்ஜ்லயும் பிரச்சனை. நீங்க யாரையாவது கூப்பிட்டீங்களான்னு கேக்க வந்தேன்.”
பொய். முழுசும் பொய். நேத்து கரெண்ட் போகவே இல்ல. ஆனா அவன் அப்படித்தான் பேசினான். அமைதியா, லேசான கவலையோட.
கவிதா மாமி கதவை இன்னும் கொஞ்சம் திறந்தா. “இல்லங்க. நான் யாரையும் கூப்பிடல. ஃப்ரிட்ஜ் சரியான்தான் இருக்கு.”
“சரி மாமி. நான் நினைச்சேன் ஒருத்தங்க சர்வீஸ் கூப்பிட்டிருந்தா நம்பளுக்கும் சொல்லுவேன்னு.” சசி தோளை லேசா ஆட்டினான். “சரி… நான் போறேன்.”
அவன் திரும்பிப் போகிற மாதிரி நடந்தான். ரெண்டு அடி போனதும் நின்னான். திரும்பினான்.
“மாமி… ஒரு நிமிஷம்.”
கவிதா இன்னும் கதவு பக்கத்துலயே நின்னிருந்தா. “என்னங்க?”
சசி கொஞ்சம் நெருங்கினான். குரலை லேசா தாழ்த்தினான். “நீங்க நேத்து ரാത்ரி 11:40க்கு வெளியே நின்னிருந்தீங்களே… ஃபோன்ல பேசிக்கிட்டு. எனக்கு தூக்கம் வரல. ஜன்னல்ல இருந்து பார்த்தேன். நீங்க ரொம்ப நேரம் நின்னிருந்தீங்க. எல்லாம் சரியா இருக்கா?”
கவிதாவின் முகம் கொஞ்சம் மாறியது. அவள் எதிர்பார்க்கல. யாரும் அவளை அந்த நேரத்துல பார்த்திருப்பாங்கன்னு நினைக்கல.
“நீங்க… பார்த்தீங்களா?” அவள் கேட்டா.
“ஆமா மாமி. நான் தூங்கல. நீங்க நின்னிருந்தது தெரிஞ்சது. அதனாலதான் கேட்டேன். எல்லாம் சரியா இருக்கான்னு.”
கவிதா ஒரு கணம் மௌனமா இருந்தா. அப்புறம் பெருமூச்சு விட்டா. “வாங்க உள்ள.”
சசி உள்ள போனான். கதவு மூடிக்கிச்சு.
வீடு சுத்தமா இருந்தது. சோபா மீது ஒரு துணி போட்டிருந்தாங்க. டிவி ஆஃப். கிச்சன்ல இருந்து காபி வாசனை. சசி சோபாவுக்கு எதிரில இருக்கிற நாற்காலியில உக்காந்தான். கவிதா கிச்சன்ல போய் ரெண்டு கப் காபி எடுத்து வந்தா.
“சாப்டுங்க.” அவள் கொடுத்தா.
சசி காபியை வாங்கினான். “நீங்களும் உக்காருங்க மாமி.”
கவிதா எதிரில உக்காந்தா. புடவை லேசா சரிய ஆரம்பிச்சு. அவள் அதை சரி செஞ்சா. சசி அதைப் பார்த்துக்கிட்டான். ஆனா கண்ணை எடுக்கல. நேரா அவள் முகத்தையே பார்த்தான்.
“நேத்து என்ன ஆச்சு மாமி?” சசி மெதுவா கேட்டான். “நீங்க ரொம்ப நேரம் நின்னிருந்தீங்க. ஃபோன்ல யாரோடோ பேசிட்டு… அப்புறம் அப்படியே நின்னிருந்தீங்க.”
கவிதா காபியை மெதுவா குடிச்சா. “என் கணவன். சவுதில இருக்காரு. நேத்து கூப்பிட்டாரு. ரொம்ப நேரம் பேசினோம். அப்புறம்… எனக்கு தூக்கம் வரல. வெளியே நின்னேன்.”
“பேச்சு நல்லா இருந்ததா?” சசி கேட்டான்.
கவிதா சிரிச்சா. அந்த சிரிப்புல சோர்வு இருந்தது. “நல்லா இருந்ததுங்களா… சொல்ல முடியல. அவர் கேட்டாரு ‘நீ என்ன பண்ற?’னு. நான் சொன்னேன் ‘ஒண்ணும் இல்ல’னு. அப்புறம் அவர் ‘சரி’னு சொல்லிட்டு ஃபோன் வைச்சாரு. அவ்ளோதான்.”