காலை நேரம் எப்போதும் போல அமைதியாகவும் அழகாகவும் இருந்தது. சசி வயலில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்தான். அவன் மனசில் நேற்று புவியுடன் பேசிய உரையாடல் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. “அண்ணா… உங்களை பார்த்தாலே நிம்மதியா இருக்கு” என்ற அவள் வார்த்தைகள் அவனுக்கு ஒரு ஆறுதலாக இருந்தன. ஆனால் இன்று கிராமத்தில் ஒரு புதிய செய்தி பரவியிருந்தது.
கிராமத்தின் சிறிய பேங்க் கிளைக்கு ஒரு புதிய மேனேஜர் வந்திருந்தார். அவர் பெயர் அனுஷா. 28 வயது. கேரளாவைச் சேர்ந்தவர். வெளிறிய நிறம், நீண்ட கூந்தல், புத்திசாலித்தனமான பார்வை. அவர் கேரளாவில் இருந்து இந்த பகுதிக்கு டிரான்ஸ்ஃபர் ஆகி வந்திருந்தார். கிராம மக்கள் அவரை பற்றி பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். “புது மேனேஜர் ரொம்ப இளமையா, அழகா இருக்காங்க” என்று பெண்கள் சொன்னார்கள்.
சசி மத்தியானம் வயல் வேலையை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு திரும்பும் போது பேங்க் அருகில் நின்றான். அங்கே அனுஷா தன் கோப்புகளுடன் வெளியே வந்து கொண்டிருந்தாள். அவள் மெல்லிய புடவை அணிந்திருந்தாள். அவள் பார்வை சசியின் மீது விழுந்தது.
“வணக்கம்… நீங்க இந்த கிராமத்துல தானே?” என்று அனுஷா புன்னகையுடன் கேட்டாள்.
சசி தலையாட்டினான். “ஆமா மேடம். என் பெயர் சசி. விவசாயம் பண்றேன். பேங்க் வேலைக்கு ஏதாவது உதவி வேணும்னா சொல்லுங்க.”
அனுஷா சிரித்தாள். “நல்லா இருக்கு. நான் கேரளாவில் இருந்து வந்திருக்கேன். இந்த கிராமம் ரொம்ப அழகா இருக்கு. ஆனா கொஞ்சம் புதுசா இருக்கு. உங்களை மாதிரி நல்லவர்கள் இருந்தா நல்லா இருக்கும்.”
இருவரும் சிறிது நேரம் பேசினார்கள். அனுஷா தன் பின்னணியை சொன்னாள். அவள் கேரளாவில் உள்ள ஒரு சிறு நகரத்தில் பிறந்தவள். படிப்புக்கு பிறகு பேங்க் வேலையில் சேர்ந்தாள். இப்போது இந்த கிராம கிளைக்கு மேனேஜராக வந்திருந்தாள். “கிராம மக்களோடு நெருங்கி பழகணும். விவசாய கடன், பயிர் காப்பீடு இதெல்லாம் பத்தி நல்லா தெரிஞ்சுக்கணும்” என்றாள்.
சசி அவளுக்கு விவசாயம் பற்றி சில விஷயங்களை சொன்னான். “மேடம்… இங்கே நெல், தென்னை, மா பழம் எல்லாம் நல்லா வரும். கடன் விஷயத்தில் ஏதாவது சந்தேகம் இருந்தா என்னைக் கேளுங்க.”
அனுஷா அவனுக்கு நன்றி சொன்னாள். அவள் பார்வையில் ஒரு மெல்லிய நட்பு தெரிந்தது. “சசி… நீங்க ரொம்ப நல்லவர். இந்த கிராமத்தில் உங்களை மாதிரி ஒரு நண்பர் கிடைச்சது நல்லா இருக்கு.”
மாலை நேரம் சசி வீட்டுக்கு திரும்பினான். அம்மா அவனுக்கு “புது மேனேஜர் பத்தி கேள்விப்பட்டேன். நல்ல பொண்ணு போல இருக்கு” என்றார். சசி சிரித்தான். அன்று இரவு இருதயாவுக்கு போன் செய்தான். இருதயா “சசி… புது மேனேஜர் பத்தி கேள்விப்பட்டேன். நல்லா இருக்கா?” என்று கேட்டாள்.
இப்படியாக புதிய வரவு அனுஷா கிராம வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய தொடர்பை உருவாக்கினாள். சசியின் வாழ்க்கை இன்னும் பல புதிய உறவுகளை நோக்கி சென்று கொண்டிருந்தது. கிராமத்தின் பச்சை வயல்கள், மக்களின் அன்றாட வாழ்க்கை, புதிய நட்புகள்… எல்லாம் அவன் பயணத்தை தொடர்ந்து கொண்டிருந்தன.
வழக்கமான காலை நேரம் இன்று கொஞ்சம் வித்தியாசமாக இருந்தது. சசி வயலில் வேலை பார்த்துக் கொண்டிருந்த போது, கிராம மக்களிடையே புதிய பேங்க் மேனேஜர் அனுஷா பற்றிய பேச்சு அதிகமாக இருந்தது. அவர் கேரளாவில் இருந்து வந்த இளம் பெண். 28 வயது. வெளிறிய நிறம், நீண்ட கருப்பு கூந்தல், புத்திசாலித்தனமான கண்கள், மெல்லிய உடம்பு. அவர் பேங்க் வேலையில் திறமையானவர் என்று பேங்க் ஊழியர்கள் சொன்னார்கள்.
சசி மத்தியானம் வயல் வேலையை முடித்துவிட்டு பேங்க் அருகில் சென்றான். அங்கே அனுஷா தன் அலுவலக அறையில் இருந்தாள். அவள் சிறிய டேபிளில் உட்கார்ந்து கோப்புகளை பார்த்துக் கொண்டிருந்தாள். சசி கதவை தட்டினான்.
“வணக்கம் மேடம்… நான் சசி. நேற்று பார்த்தோமே. விவசாய கடன் பற்றி கொஞ்சம் விவரம் வேணும்.”
அனுஷா புன்னகையுடன் தலையை உயர்த்தினாள். “வாங்க சசி. உக்காருங்க. நீங்க விவசாயி என்று தெரியும். இந்த கிராமத்தில் நிறைய விவசாயிகள் இருக்கிறார்கள். அவர்களுக்கு உதவி செய்யணும்.”
இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசினார்கள். அனுஷா தன் பின்னணியை விரிவாக சொன்னாள். அவள் கேரளாவில் உள்ள ஒரு சிறு நகரத்தில் பிறந்து வளர்ந்தவள். அப்பா அரசு அலுவலர், அம்மா ஆசிரியை. படிப்புக்கு பிறகு பேங்க் வேலையில் சேர்ந்தாள். “கிராம வாழ்க்கை எனக்கு புதுசு. ஆனா இங்கே மக்கள் ரொம்ப நல்லவர்கள். உங்களை மாதிரி” என்றாள்.
சசி அவளுக்கு விவசாயத்தின் சிரமங்களை சொன்னான். “மேடம்… மழை, வறட்சி, பயிர் விலை… எல்லாம் சவால். ஆனா நிலத்தை நேசிச்சா எல்லாம் சரியாகும்.” அனுஷா அவன் பேச்சை கவனமாக கேட்டாள். “சசி… நீங்க ரொம்ப ஆழமா பேசுறீங்க. இந்த கிராமத்துல உங்களை மாதிரி ஒரு நண்பர் இருக்கிறது நல்லா இருக்கு.”
அன்று மாலை சசி வீட்டுக்கு திரும்பும் போது அனுஷா பேங்க் முன் நின்று கொண்டிருந்தாள். “சசி… கொஞ்சம் நடந்து போகலாமா? இந்த கிராமத்தை பத்தி கொஞ்சம் சொல்லுங்க” என்றாள். இருவரும் கிராம பாதையில் நடந்தார்கள். அனுஷா கேரளாவின் பச்சை மலைகள், மழை, பாரம்பரியம் பற்றி சொன்னாள். சசி இந்த கிராமத்தின் வயல்கள், திருவிழா, மக்களின் வாழ்க்கை பற்றி சொன்னான்.
இந்த நடை அவர்களுக்கு இடையே ஒரு நல்ல நட்பை உருவாக்கியது. அனுஷா “சசி… நீங்க ரொம்ப நல்லவர். எனக்கு இந்த கிராமம் பிடிச்சிருக்கு” என்றாள்.
வீட்டுக்கு வந்த சசி இருதயாவுக்கு போன் செய்தான். “இருதயா… இன்று புது மேனேஜர் அனுஷாவை பார்த்தேன். ரொம்ப நல்ல பொண்ணு.” இருதயா “சசி… நல்லா இருக்கட்டும். ஆனா நீ என்னை மறந்துடாதே” என்றாள்.
மாலை வேளையில் வானம் மெல்ல இருண்டு கொண்டிருந்தது. வெள்ளியங்குளம் கிராமத்தில் மழை பெய்ய ஆரம்பித்திருந்தது. சசி பேங்க் வேலையை முடித்துவிட்டு வீட்டுக்கு திரும்பும் போது அனுஷா பேங்க் முன் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் முகத்தில் சற்று கவலை தெரிந்தது.
“சசி… மழை பலமா இருக்கு. என் வீட்டுக்கு போக ரிக்ஷா கிடைக்கல. கொஞ்சம் உதவி செய்ய முடியுமா?” என்றாள் அனுஷா மெல்லிய குரலில்.
சசி தயங்காமல் “வாங்க மேடம். என் சைக்கிள்ல வரலாம். அல்லது நடந்தே போகலாம். உங்க வீடு அருகில்தானே” என்றான். மழை சிறிது சிறிதாக அதிகமானது. இருவரும் நடந்து சென்றார்கள். அனுஷாவின் மெல்லிய புடவை மழையில் லேசாக ஈரமானது. அவள் வெளிறிய தோல் மழைத்துளிகளில் மின்னியது.
வழியில் அவர்கள் பேச்சு தொடங்கியது. அனுஷா “இந்த கிராம மழை ரொம்ப அழகா இருக்கு. கேரளாவில் மழை அதிகம். ஆனா இங்கே மனசு அமைதியா இருக்கு” என்றாள். சசி அவளுக்கு கிராமத்தின் மழை நாட்களை சொன்னான். “மழை வந்தா வயல்கள் பச்சையா மாறும். ஆனா சில சமயம் பயிர்களுக்கு ஆபத்தும்” என்றான்.
அனுஷாவின் வீட்டுக்கு வந்த போது மழை பலமாக இருந்தது. “சசி… உள்ளே வாங்க. மழை நிற்கட்டும்” என்றாள் அனுஷா. வீட்டுக்குள் மெல்லிய விளக்கு வெளிச்சம். அனுஷா தன் ஈரமான துணியை மாற்ற சிறிது நேரம் எடுத்தாள். வந்த போது அவள் முகம் மெல்லிய சிவப்பாக இருந்தது.
இருவரும் சோபாவில் உட்கார்ந்தார்கள். அனுஷா “இங்கே தனியா இருக்கும் போது சில சமயம் மனசு கனக்கும். உங்களை மாதிரி ஒரு நண்பர் பேசினா நல்லா இருக்கு” என்றாள். சசி அவளுக்கு தன் வாழ்க்கையின் சில நினைவுகளை சொன்னான். அப்பாவின் இழப்பு, குடும்ப பொறுப்பு, இருதயாவின் காதல்… எல்லாம் மெல்லிய மூடில் பகிர்ந்து கொண்டான்.
அனுஷா கவனமாக கேட்டாள். “சசி… நீங்க ரொம்ப வலிமையானவர். எனக்கு உங்களோட பேச்சு ஆறுதல் தருது.” அவள் கண்களில் ஒரு மெல்லிய நெருக்கம் தெரிந்தது. மழை வெளியே பலமாக பெய்து கொண்டிருந்தது. வீட்டுக்குள் மெல்லிய அமைதி. அவர்களுக்கு இடையே ஒரு மெல்லிய tension உருவானது.
அனுஷா “சசி… உங்க கை ரொம்ப குளிர்ந்து இருக்கு. கொஞ்சம் வெதுவெதுப்பா இருக்கட்டும்” என்று அவன் கையை லேசாக பிடித்தாள். அந்த தொடுகை இருவருக்கும் ஒரு மெல்லிய உணர்வை கொடுத்தது. சசி அவள் கண்களை பார்த்தான். அவள் பார்வையில் ஒரு ஆழமான தேடல் இருந்தது.
மழை நிற்கும் வரை அவர்கள் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள். அந்த மெல்லிய மூட், மழை சத்தம், அமைதியான அறை… எல்லாம் அவர்களுக்கு இடையே ஒரு புதிய உணர்வை உருவாக்கியது. சசி “மேடம்… நான் வரேன். மழை கொஞ்சம் குறைஞ்சிருக்கு” என்றான்.
அனுஷா “சசி… அடிக்கடி வாங்க. உங்களோட பேச்சு எனக்கு பிடிச்சிருக்கு” என்றாள்.
சசி வீட்டுக்கு திரும்பும் போது அவன் மனசு அந்த மெல்லிய தொடர்பால் நிறைந்திருந்தது. கிராமத்தின் மழை இரவு அவன் வாழ்க்கையில்
