காலை வெயிலில் அழகாக மின்னிக் கொண்டிருந்தது. சசி தன் சைக்கிளை தள்ளிக்கொண்டு வயலுக்குப் போய்க் கொண்டிருந்தான். அவன் மனசு நேற்று இரவு இருதயாவுடன் பேசிய பேச்சுகளால் நிறைந்திருந்தது. அவள் மெல்லிய குரல், அந்த ரகசிய சிரிப்பு… எல்லாம் அவனுக்கு ஒரு ஆறுதலாக இருந்தது. ஆனால் கிராம வாழ்க்கை அவனுக்கு பல பொறுப்புகளை கொடுத்திருந்தது.
சசி சிறு வயதில் இருந்தே இந்த வயல்களோடு ஒன்றிப் போனவன். அப்பா ராஜேந்திரன் அவனுக்கு விவசாயத்தின் அடிப்படையை கற்றுக் கொடுத்தார். “மகனே, நிலம் தான் நம்ம உயிர்” என்று அடிக்கடி சொல்வார். அப்பா இறந்த பிறகு அந்த வார்த்தைகள் சசிக்கு பெரிய பொறுப்பாக மாறின. இப்போது 5 ஏக்கர் நிலத்தை அவனே பார்த்துக் கொள்கிறான். காலையில் 5 மணிக்கு எழுந்து வயலுக்கு போவான். மாலை வரை உழைப்பான். அவன் உடல் இந்த உழைப்பால் தேறியிருந்தது.
வயலில் வேலை பார்க்கும் போது அவன் அருகில் புவியழினி வந்தாள். “அண்ணா… இன்னிக்கு எனக்கு கொஞ்சம் உதவி வேணும். எங்க வீட்டு தோட்டத்துல தண்ணி பைப் பிரச்சனை” என்றாள். புவி 20 வயது. கவியின் தங்கை. வெளிறிய நிறம், மெல்லிய உடம்பு, கண்களில் ஒரு தனி மென்மை. சசி அவளை சிறு வயதில் இருந்தே அண்ணனாக பார்த்து வந்தான். ஆனால் புவிக்கு சசி மீது வேறு விதமான உணர்வு இருந்தது.
“சரி புவி, வேலை முடிஞ்சதும் வரேன்” என்றான் சசி. புவி சிரித்தபடி “அண்ணா… நீங்க இல்லேன்னா எங்களுக்கு யார் இருக்கா?” என்றாள். அந்த புன்னகையில் ஒரு ஆழமான பாசம் தெரிந்தது.
மத்தியானம் சசி புவியின் வீட்டுக்கு போனான். அங்கே புவியின் அம்மா அவனை வரவேற்றார். “சசி… வா பா. நீ வருவேன்னு தெரியும்.” சசி பைப் பழுது பார்க்க ஆரம்பித்தான். புவி அருகில் நின்று உதவி செய்தாள். “அண்ணா… உங்க கைகள் ரொம்ப திறமையா இருக்கு” என்றாள். அந்த பேச்சில் ஒரு மெல்லிய நெருக்கம் இருந்தது.
வேலை முடிந்த பிறகு புவி “அண்ணா… கொஞ்சம் தண்ணி குடிங்க” என்று கொடுத்தாள். இருவரும் சிறிது நேரம் பேசினார்கள். புவி தன் கனவுகளை சொன்னாள். “நான் படிச்சு ஒரு நல்ல வேலைக்கு போகணும். ஆனா கிராமத்தை விட்டு போக மனசு வரல.” சசி அவளுக்கு ஊக்கம் கொடுத்தான். “நீ எதையும் சாதிப்பே புவி. உன் மனசு தான் முக்கியம்.”
மாலை நேரம் ஆனதும் சசி இருதயாவுக்கு போன் செய்தான். “இருதயா… என்ன பண்றே?”
“சசி… உன்னை நினைச்சிட்டு இருந்தேன். நீ இல்லாத நாட்கள் ரொம்ப கஷ்டமா இருக்கு” என்றாள் இருதயா. அவள் குரலில் ஒரு மெல்லிய சோகம் இருந்தது. இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசினார்கள். சசி அவளுக்கு தன் வயல் வேலைகளை சொன்னான். இருதயா தன் காலேஜ் நாட்களை சொன்னாள். “சசி… நீ என் ஆதரவு. உன் பக்கத்தில் இருக்கும் போது எல்லாம் சரியா இருக்கும்.”
இந்த உரையாடல் சசியின் மனசை ஆற்றியது. ஆனால் கிராம வாழ்க்கை அவனுக்கு பல சவால்களை கொடுத்துக் கொண்டிருந்தது. வயல் பயிர், குடும்ப பொறுப்பு, நண்பர்களின் உதவி, புவியின் பாசம், இருதயாவின் காதல்… எல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்திருந்தன.
இப்படியாக சசியின் ஒவ்வொரு நாளும் கிராமத்தின் இயல்பான தாளத்தில் நகர்ந்து கொண்டிருந்தது. புதிய தொடர்புகள், பழைய நினைவுகள், எதிர்கால கனவுகள்… இவை எல்லாம் அவன் வாழ்க்கையை கனமாக்கின.
வெள்ளியங்குளம் கிராமத்தின் பச்சை நெல் வயல்கள் காலை வெயிலில் பொன்னிறமாக மின்னிக் கொண்டிருந்தன. சசி தன் பழைய சைக்கிளை தள்ளிக்கொண்டு வயலுக்கு நடந்து கொண்டிருந்தான். அவன் உடல் இன்றும் சோர்வாக இருந்தது. நேற்று இரவு இருதயாவுடன் பேசிய நீண்ட உரையாடல் அவன் மனசில் இன்னும் ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது. “சசி… நீ இல்லாம எனக்கு ஒண்ணும் சரியில்ல” என்ற அவள் மெல்லிய குரல் அவன் இதயத்தை நெகிழ வைத்தது.
சசி சிறு வயதில் இருந்தே இந்த கிராமத்தோடு ஒன்றியவன். அவன் அப்பா ராஜேந்திரன் ஒரு உண்மையான விவசாயி. அவர் காலையில் மிக சீக்கிரம் எழுந்து வயலுக்கு போவார். சசியை தன் பக்கத்தில் அழைத்துச் சென்று “மகனே, நிலத்தை நேசி. அது உன்னை ஒருபோதும் ஏமாற்றாது” என்று சொல்லிக் கொடுப்பார். அந்த வார்த்தைகள் இன்றும் சசியின் உள்ளத்தில் ஆழமாகப் பதிந்திருந்தன. அப்பா இறந்த பிறகு, 18 வயதில் சசி முழு பொறுப்பை ஏற்றுக்கொண்டான். அம்மா மீனாட்சி அவனுக்கு பெரிய ஆதரவாக இருந்தார். “நீதான் எங்க குடும்பத்தின் தூண்” என்று அடிக்கடி சொல்வார்.
தங்கை பிரியா இப்போது காலேஜ் படித்துக் கொண்டிருந்தாள். அவள் வீட்டுக்கு வந்தால் வீடு சிரிப்பால் நிறையும். “அண்ணா… நீ ரொம்ப கஷ்டப்படுற. கொஞ்சம் ஓய்வா இரு” என்று அக்கறையோடு சொல்வாள். சசி அவளுக்கு எல்லா உதவியும் செய்வான். இப்படி குடும்பம் அவனுக்கு பெரிய பலமாக இருந்தது.
வயலில் வேலை பார்க்கும் போது அவன் நண்பன் கவி வந்தான். “டேய் சசி… இன்னிக்கு என்ன தான் இப்படி யோசிக்கிற மாதிரி இருக்க?” என்று கேட்டான். சசி சிரித்தான். “ஒண்ணுமில்ல கவி… வயல் வேலை, குடும்பம், எல்லாம் சேர்ந்து கொஞ்சம் அழுத்தம்.” இருவரும் பழைய நினைவுகளை பகிர்ந்து கொண்டார்கள். சிறு வயதில் இருந்தே அவர்கள் நெருங்கிய நண்பர்கள். கவியின் தங்கை புவியழினி அவர்களோடு சேர்ந்து விளையாடிய நாட்களை நினைத்து சிரித்தார்கள்.
மத்தியானம் சசி வீட்டுக்கு திரும்பினான். அம்மா சமைத்து வைத்திருந்த சோறு மணம் அவனை வரவேற்றது. சாப்பிட்ட பிறகு கொஞ்சம் ஓய்வெடுத்தான். ஆனால் மனசு ஓயவில்லை. இருதயாவின் நினைவு வந்தது. அவளை முதல் முறை சந்தித்த திருவிழா நாள்… மழை பெய்து கொண்டிருந்தது. இருதயா தன் நண்பர்களோடு நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் வெளிறிய நிறம், நீண்ட கூந்தல், மெல்லிய புன்னகை… சசியின் பார்வையை ஈர்த்தது.
“நீங்க நனையப் போறீங்க. இந்த குடையை வச்சுக்கங்க” என்று சசி அவளிடம் கொடுத்தான். அந்த சிறு உதவி அவர்களுக்கு இடையே ஒரு பாலத்தை உருவாக்கியது. பிறகு அவர்கள் போன் மூலம் பேச ஆரம்பித்தார்கள். இருதயா தன் குடும்பத்தின் strictness-ஐ சொல்வாள். “என் தந்தை மத விஷயத்தில் ரொம்ப கண்டிப்பு. ஆனா உன் பக்கத்தில் இருக்கும் போது எல்லா பயமும் போயிடுது சசி” என்றாள்.
சசி அவளுக்கு தன் வாழ்க்கையின் சிரமங்களை சொன்னான். “அப்பா இல்லாத பிறகு எல்லாம் என் தோளில் விழுந்துச்சு. ஆனா உன் குரல் கேட்டா எனக்கு புது உற்சாகம் வருது.” அவர்களின் உரையாடல்கள் நாட்கள் செல்ல செல்ல ஆழமாகின. ஒரு நாள் இரவு இருதயா “சசி… உன்னை சந்திக்கணும்” என்றாள். அவர்கள் ரகசியமாக சந்தித்தார்கள். அந்த சந்திப்பில் இருதயாவின் கண்களில் இருந்த பாசம் சசியை உருக்கியது.
மாலை நேரம் ஆனதும் சசி புவியழினியின் வீட்டுக்கு போனான். புவி அவனை வரவேற்றாள். “அண்ணா… வாங்க. உங்களை பார்த்தாலே மனசு நிம்மதியா இருக்கு.” புவியின் வீட்டில் அவள் அம்மா அவனுக்கு தேநீர் கொடுத்தார். அவர்கள் பேச்சு கிராமத்து வாழ்க்கை பற்றி சென்றது. புவி தன் படிப்பு, எதிர்கால கனவுகளை சொன்னாள். “அண்ணா… நீங்க இருக்கும் வரை எனக்கு எந்த பயமும் இல்லை” என்றாள்.
சசி அவளுக்கு ஊக்கம் கொடுத்தான். “நீ எதையும் சாதிப்ப புவி. உன் மனசு தான் முக்கியம்.” இந்த பேச்சு அவனுக்கு ஒரு ஆறுதலாக இருந்தது. கிராம வாழ்க்கை இப்படி பல உறவுகளால் நிறைந்திருந்தது. ராதா ஆன்ட்டி, ஷாகிரா, இருதயா, புவி… எல்லோரும் அவன் வாழ்க்கையில் முக்கியமான இடத்தை பிடித்திருந்தார்கள்.
இரவு நேரம் ஆனதும் சசி வீட்டுக்கு திரும்பினான். வானத்தில் நட்சத்திரங்கள் மின்னின. அவன் மனசில் கிராமத்தின் பச்சை வயல்கள், பழைய நினைவுகள், எதிர்கால கனவுகள்… எல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று பின்னிப் பிணைந்து கொண்டிருந்தன. இப்படியாக அவன் வாழ்க்கை மெல்ல மெல்ல முன்னேறிக் கொண்டிருந்தது.
