அன்று மாலை வீடு முழுக்க ஒரு புது சூட்டோடு இருந்தது.
பிரியா வந்த பிறகு எல்லாம் கொஞ்சம் வேற மாதிரி தெரிந்தது.
ராஜு ஷாப்பில் இருந்து வந்ததும் சோபாவில் சாய்ந்தான்.
அவன் மனசுக்குள் இன்னும் அந்த சிரிப்பு ஒலித்துக்கொண்டிருந்தது.
லட்சுமி சமையலறையில் இரவு சாப்பாடு தயாரித்துக்கொண்டிருந்தாள்.
பிரியா அறையை ஒழுங்கு படுத்திக்கொண்டிருந்தாள்.
அவள் அந்த லைட் மஞ்சள் டிரஸ்ஸில் கொஞ்சம் நகர்ந்தபோது அவளுடைய இயக்கம் ராஜுவின் கண்களில் பட்டது.
“மாமா… இந்த அறை ரொம்ப அழகா இருக்கு. நான் இங்கே தங்கிக்கலாமா?” என்று கேட்டாள் பிரியா.
அவள் குரல் இனிமையாக ஒலித்தது.
ராஜு தலையாட்டினான்.
“ஆமா பிரியா… உனக்கு எந்த அறையும் உன்னுடையது தான். வசதியா இருக்கா?”
பிரியா சிரித்தாள்.
அவள் அருகில் வந்து நின்றாள்.
“மாமா… நீங்க ரொம்ப கேஜ். அக்கா ரொம்ப லக்கி” என்றாள்.
அவள் பார்வை ராஜுவின் முகத்தில் நிலைத்தது.
ராஜு சிரித்தான்.
ஆனால் உள்ளுக்குள் ஒரு சூடு ஏறியது.
“நீயும் இங்கே இருந்தா நல்லா இருக்கும். வீடு உயிர் பெறும்” என்றான்.
லட்சுமி சமையலறையில் இருந்து குரல் கொடுத்தாள்.
“பிரியா… கொஞ்சம் தண்ணி கொண்டு வா”
பிரியா எழுந்து போனாள்.
அவள் நடக்கும் போது டிரஸ் லேசாக அசைந்தது.
ராஜு கண்களை மூடிக்கொண்டான்.
“இது என்ன நினைப்பு… அவள் என் மனைவியின் தங்கை” என்று தன்னை தானே கடிந்துகொண்டான்.
ஆனால் அந்த உணர்ச்சி மெல்ல புளித்துக்கொண்டிருந்தது.
இட்லி மாவு போல.
மாலை 7 மணி.
மூவரும் டைனிங் டேபிளில் உட்கார்ந்தார்கள்.
லட்சுமி சாப்பாடு பரிமாறினாள்.
பிரியா ராஜுவுக்கு அருகில் உட்கார்ந்தாள்.
“மாமா… இந்த சாம்பார் ரொம்ப ஸ்பைஸி. நீங்க சாப்பிடுவீங்களா?” என்று கேட்டாள்.
அவள் கை ராஜுவின் கைக்கு அருகில் வந்தது.
லேசான டச்.
ராஜு உடல் முழுக்க ஒரு மின்சாரம் ஓடியது.
“ஆமா… ஸ்பைஸி தான் பிடிக்கும்” என்றான்.
பிரியா கண் சிமிட்டினாள்.
“எனக்கும் ஸ்பைஸி விஷயங்கள் பிடிக்கும் மாமா” என்றாள்.
லட்சுமி சிரித்தாள்.
“பிரியா… நீ எப்பவுமே டீஸ் பண்ணுவே”
அவர்கள் மூவரும் சிரித்தார்கள்.
ஆனால் ராஜுவின் மனசு அலைபாய்ந்தது.
இரவு உணவு முடிந்த பிறகு லட்சுமி தூங்கப் போனாள்.
“நான் கொஞ்சம் டயர்டா இருக்கேன் ராஜு… நீ பிரியாவோட பேசிட்டு வா” என்றாள்.
ராஜு சோபாவில் உட்கார்ந்தான்.
பிரியா அவனுக்கு அருகில் வந்து உட்கார்ந்தாள்.
“மாமா… நீங்க தனியா இருக்கும்போது என்ன யோசிப்பீங்க?” என்று கேட்டாள்.
அவள் குரல் மெல்லியதாக இருந்தது.
ராஜு அவளைப் பார்த்தான்.
“வேலை… வீடு… எல்லாம்” என்றான்.
பிரியா கொஞ்சம் நெருங்கி உட்கார்ந்தாள்.
“என்னைப் பத்தி யோசிச்சதுண்டா மாமா?”
அவள் பார்வை ஆழமாக இருந்தது.
ராஜு இதயம் வேகமாக அடித்தது.
“நீ இப்போ தான் வந்திருக்கே… ஆனா உன் சிரிப்பு ரொம்ப இனிமையா இருக்கு” என்றான்.
பிரியா சிரித்தாள்.
அவள் தோள் ராஜுவின் தோளை லேசாக தொட்டது.
“மாமா… நீங்க ரொம்ப கூல். எனக்கு உங்க மேல ஒரு பிடிப்பு இருக்கு” என்றாள்.
அந்த வார்த்தைகள் ராஜுவை உலுக்கின.
அவன் உள்ளே ஒரு போராட்டம்.
“பிரியா… இது சரியில்ல” என்று சொல்ல வேண்டும் என்று தோன்றியது.
ஆனால் அவன் வாய் திறக்கவில்லை.
அவர்கள் இருவரும் நீண்ட நேரம் பேசிக்கொண்டிருந்தார்கள்.
பிரியா தன் காலேஜ் நாட்களை சொன்னாள்.
ராஜு தன் ஷாப் பற்றி சொன்னான்.
ஒவ்வொரு வார்த்தையிலும் ஒரு நெருக்கம் அதிகரித்தது.
“மாமா… உங்க கையை கொஞ்சம் காட்டுங்க” என்றாள் பிரியா.
ராஜு கையை நீட்டினான்.
அவள் தன் மெல்லிய விரல்களால் அவன் கையை தொட்டாள்.
“உங்க கை ரொம்ப ஸ்ட்ராங்” என்றாள்.
ராஜு உடல் சிலிர்த்தது.
அந்த டச்… அந்த பார்வை… அந்த மெல்லிய சிரிப்பு… எல்லாம் அவனை இழுத்தது.
வெளியே ஈரோடு இரவு அமைதியாக இருந்தது.
வீட்டுக்குள் மட்டும் ஒரு புது உணர்ச்சி புளித்துக்கொண்டிருந்தது.
பிரியா எழுந்தாள்.
“மாமா… நான் தூங்கப் போறேன். நாளைக்கு பார்க்கலாம்” என்றாள்.
அவள் போகும்போது திரும்பி பார்த்தாள்.
ஒரு நீண்ட பார்வை.
ராஜு தனியாக உட்கார்ந்திருந்தான்.
அவன் மனசு குழப்பத்தில் இருந்தது.
“இது என்ன நடக்குது?” என்று யோசித்தான்.
ஆனால் அந்த உணர்ச்சி இனிமையாக இருந்தது.
இட்லி மாவு மாதிரி… மெல்ல மெல்ல புளித்து… சுவையாக மாறிக்கொண்டிருந்தது.
அடுத்த நாள் காலை.
லட்சுமி சமையலறையில் இருந்தாள்.
பிரியா எழுந்து வந்தாள்.
அவள் இப்போது ஒரு டைட் டாப்ஸ் அணிந்திருந்தாள்.
அது அவளுடைய உடலை அழகாக காட்டியது.
“குட் மார்னிங் மாமா” என்றாள்.
ராஜு டீ குடித்துக்கொண்டிருந்தான்.
“குட் மார்னிங் பிரியா”
பிரியா அவனுக்கு அருகில் வந்து நின்றாள்.
“மாமா… இன்னிக்கு ஷாப்புக்கு போகலாமா? நான் வரட்டுமா?” என்றாள்.
ராஜு ஆச்சரியப்பட்டான்.
“ஷாப்புக்கு? என்ன வேலை?”
பிரியா சிரித்தாள்.
“உங்களோட இருக்கணும் மாமா… அவ்வளவு தான்”
லட்சுமி சிரித்தாள்.
“போகட்டும் ராஜு… அவளுக்கு ஈரோடு பார்க்கணும்”
ராஜு தலையாட்டினான்.
அவர்கள் இருவரும் ஷாப்புக்கு போனார்கள்.
வழியில் பிரியா ராஜுவின் பைக்கில் பின்னால் உட்கார்ந்தாள்.
காற்றில் அவள் முடி ராஜுவின் முகத்தில் பட்டது.
அவள் கைகள் ராஜுவின் இடுப்பை இறுக்க பிடித்திருந்தது.
“மாமா… வேகமா ஓட்டுங்க” என்றாள்.
ராஜு வேகமாக ஓட்டினான்.
அந்த நெருக்கம்… அந்த உடல் தொடுதல்… அவனை உலுக்கியது.
ஷாப்பில் பிரியா உதவி செய்தாள்.
துணிகளை அடுக்கினாள்.
கஸ்டமர்களிடம் பேசினாள்.
ஒவ்வொரு தருணத்திலும் அவள் ராஜுவை பார்த்தாள்.
ஒரு கண்ணசைவு.
ஒரு புன்னகை.
ஒரு லேசான டச்.
மதியம் அவர்கள் ஷாப்பில் தனியாக இருந்தார்கள்.
பிரியா ராஜுவுக்கு அருகில் வந்தாள்.
“மாமா… நீங்க ரொம்ப பிஸியா இருக்கீங்க. ஆனா எனக்கு உங்க மேல ஒரு ஃபீலிங் இருக்கு” என்றாள்.
அவள் கண்கள் ஆசையோடு இருந்தன.
ராஜு அவளைப் பார்த்தான்.
“பிரியா… நீ என் மனைவியின் தங்கை. இது சரியில்ல”
பிரியா அவன் கையை பிடித்தாள்.
“மாமா… உணர்ச்சிகளை யார் கட்டுப்படுத்த முடியும்? நான் உங்களை பிடிக்கும்”
அந்த வார்த்தைகள் ராஜுவை உருக்கின.
அவன் உள்ளே ஒரு புயல்.
ஆனால் அவன் அவளை அணைக்கவில்லை.
வெறும் பார்வை மட்டும்.
நீண்ட பார்வை.
அந்த பார்வையில் எல்லாம் இருந்தது.
மாலை வீட்டுக்கு திரும்பியபோது லட்சுமி கேட்டாள்.
“எப்படி இருந்துச்சு?”
“நல்லா இருந்துச்சு” என்றான் ராஜு.
பிரியா பின்னால் நின்று சிரித்தாள்.
அந்த சிரிப்பில் ஒரு ரகசியம்.
இரவு மீண்டும் அவர்கள் சோபாவில் உட்கார்ந்தார்கள்.
லட்சுமி தூங்கிய பிறகு.
பிரியா ராஜுவுக்கு அருகில் வந்தாள்.
“மாமா… இன்னொரு நாள்… நம்ம ரெண்டு பேரும் தனியா எங்கயாவது போகலாமா?” என்றாள்.
ராஜு மூச்சு வாங்கினான்.
“பார்க்கலாம் பிரியா”
அவள் தோள் அவன் தோளில் சாய்ந்தது.
லேசான அணைப்பு.
உணர்ச்சிகள் பெருக்கெடுத்தன.
ஆனால் அவர்கள் நிறுத்திக்கொண்டார்கள்.
வீட்டில் ஒரு ரகசியம் பிறந்தது.
இட்லி மாவு இன்னும் கொஞ்சம் புளித்துக்கொண்டிருந்தது.
