இரவு உணவுக்குப் பிறகு அவர்கள் படுக்கையறைக்குச் சென்றார்கள். அனுஷ்யா ஒரு அடர் சிவப்பு சாரி கட்டினாள். கருப்பு பிளவுஸ். அவள் தலைமுடியை அவிழ்த்து விட்டாள். ராஜு அவளைப் பார்த்ததும் மூச்சு விட முடியாமல் போனான்.
“இன்னைக்கு நீ ரொம்ப அழகா இருக்க. சசி உன்னை பார்த்தா கட்டுப்படுத்த முடியாது” என்றான் ராஜு.
அனுஷ்யா வெட்கத்துடன் சிரித்தாள். “நீங்கதான் சசிங்களே இன்னைக்கு.”
அனுஷ்யா சில வினாடிகள் மௌனமாக இருந்தாள். பிறகு மெதுவாக தலையை ஆட்டினாள். “பேசலாம்… ஆனா மெதுவா.”
ராஜு அவள் காதில் மெதுவாக பேசத் தொடங்கினான். “ஒரு நாள்… நீ சாரி கட்டிக்கிட்டு சமையலறைல இருக்கிற. கதவு மணியடிக்குது. நீ திறக்குற. வெளியில ஒரு உயரமான, கருப்பு சட்டை போட்ட, தசைகள் தெரியிற ஆள் நிக்கிறான். அவன் பெயர் சசி. அவன் உன்னை மேல இருந்து கீழ வரைக்கும் பாக்குறான். உன் முலைகள் சாரிக்குள்ள துருத்திக்கிட்டு இருக்குறதை பாத்து அவன் கண்கள் மின்னுது.
அவளை வற்புறுத்தவும் மனம் இல்லை..அவள் உருவி விடுவதே இவளவு சுகம் என்றால் …இப்படி அந்த சுகத்தை அனுபவித்துக்கொண்டிருக்க , கொஞ்சமும் எதிர் பார விதமாய் மாமி ஒன்று செய்தாள்…
வசந்தா எங்கள் வீட்டின் அருகிலிருக்கும் ஆண்டியின் பெயர். குழந்தையில்லை. புருஷன் அரசாங்க பணியில். வயது 35 குள்ளமான உருவம் ஆனால் கும்மென்றிருக்கும் வடிவம். நல்ல பணம் படைத்தவர்கள். ஆனால் குழந்தையில்லாதது தான் குறை.