சசி கல்யாணின் வீட்டுக்கு வந்த முதல் நாளின் காலை நேரம். வெயில் மெல்ல எழுந்து கொண்டிருந்தது. வீட்டின் முற்றத்தில் பறவைகள் கீச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தன. சசி அறையில் இருந்து எழுந்து, முகம் கழுவி வெளியே வந்தான். கல்யாண் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
வீட்டில் எல்லோரும் தங்கள் வேலைகளில் மும்முரமாக இருந்தனர். சமையலறையில் இருந்து சூடான காபியின் மணம் வீட்டு முழுக்க பரவியது. சசி அந்த மணத்தைப் பின்தொடர்ந்து சமையலறை நோக்கி நடந்தான்.
அங்கே பிரியா நின்றிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்தது ஒரு எளிய பச்சை நிற சேலை. சேலையின் மடிப்புகள் அவள் இடுப்பின் வளைவை அழகாகக் காட்டின. அவள் தலைமுடி ஈரமாக இருந்தது. குளித்து முடித்து சற்று நேரமே ஆகியிருக்கும். அவள் கழுத்தில் இருந்து சொட்டிய சில துளிகள் அவள் மார்பகங்களின் மேல் பகுதியில் வழிந்து இறங்கின. சசி அந்தக் காட்சியைப் பார்த்ததும் தன் சுவாசத்தை அடக்க முயன்றான். “என்ன இவள் அழகு… கல்யாண் தங்கை என்று தெரியாமல் இருந்தால் இப்போதே அவளை அணைத்துக் கொண்டிருப்பேன்” என்று மனதுக்குள் நினைத்தான்.
பிரியா சசியைப் பார்த்ததும் புன்னகைத்தாள். “அண்ணா… காபி சாப்பிட வந்தீங்களா? வெயிட்டிங்” என்று மெல்லிய இனிய குரலில் கேட்டாள். அவள் குரலில் இருந்த அந்த மென்மை சசியின் உள்ளத்தை உருக்கியது. சசி அவளுக்கு அருகில் நின்றான். “ஆமாம் பிரியா… உன் கையால் தயாரித்த காபி ரொம்ப சுவையாக இருக்கும் என்று தோன்றுகிறது” என்றான். பிரியா சிரித்தபடி காபியை ஊற்றினாள். அவள் கை அசையும் போது, அவள் மணிக்கட்டின் மென்மை சசியின் கண்களில் பட்டது. அவன் அவளுக்கு அருகில் சற்று நெருங்கி நின்றான். அவர்களுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளி மிகக் குறைவாக இருந்தது.
காபி டம்ளரை நீட்டும் போது, பிரியாவின் விரல்கள் சசியின் விரல்களைத் தொட்டன. அந்தத் தொடுதல் இருவருக்கும் மின்சாரம் பாய்ந்தது போல் இருந்தது. பிரியா கூச்சத்துடன் தன் கையை இழுத்துக் கொண்டாள். ஆனால் அவள் கண்கள் சசியை ஒரு நொடி நேரம் பார்த்து விலகின. “அண்ணா… சூடாக இருக்கு… கவனமாக சாப்பிடுங்கள்” என்றாள். சசி காபியை மெல்ல அருந்தினான். அவன் கண்கள் பிரியாவின் உடலை முழுக்க அளந்து கொண்டிருந்தன. அவள் சேலையின் மேல் பகுதி இறுக்கமாக இருந்தது. அவள் மார்பகங்களின் அசைவு ஒவ்வொரு சுவாசத்திலும் தெரிந்தது. சசியின் உடல் மெல்ல சூடேறத் தொடங்கியது.
“பிரியா, உன் படிப்பு என்ன? எந்தக் கல்லூரியில் படிக்கிறாய்?” என்று சசி கேட்டான். பிரியா தன் வேலையைச் செய்தபடியே பதில் சொன்னாள். “நான் சென்னையில் பட்டப்படிப்பு முடித்து விட்டேன் அண்ணா… இப்போது வீட்டில் இருக்கிறேன். வேலை தேடிக் கொண்டிருக்கிறேன்” என்றாள். அவர்களின் உரையாடல் மெல்ல நீண்டது. சசி அவளுக்கு அருகில் ஒரு நாற்காலியில் அமர்ந்தான். பிரியா சமையலறை வேலைகளைச் செய்தபடி பேசினாள். அவள் குனியும் போது, அவள் சேலையின் தலைப்பு சற்று நழுவி, அவள் முதுகின் மென்மையான பகுதி தெரிந்தது. சசி அந்தக் காட்சியை ரசித்தான். அவன் மனதில் பிரியாவை அணைத்து, அவள் முதுகைத் தடவும் காட்சிகள் ஓடின.
கல்யாண் எழுந்து வந்தான். “டா சசி, என் தங்கையுடன் பேச்சு நடக்குது போலிருக்கே” என்று சிரித்தான். சசி சிரித்தபடி, “உன் தங்கை ரொம்ப புத்திசாலி” என்றான். பிரியா வெட்கத்துடன் தலையைக் குனிந்தாள். மூவரும் சேர்ந்து காலை உணவு அருந்தினர். உணவு மேசையில் சசியும் பிரியாவும் அருகருகே அமர்ந்தனர். உணவு எடுக்கும் போது தற்செயலாக அவர்கள் தோள்கள் உரசின. பிரியாவின் உடல் மெல்ல நடுங்கியது. அவள் சுவாசம் சற்று வேகமடைந்தது. சசி அந்த உணர்வை உணர்ந்தான். அவன் கால் தற்செயலாக பிரியாவின் காலைத் தொட்டது. பிரியா கால் இழுத்துக் கொண்டாள். ஆனால் அவள் கண்களில் ஒரு புதிய ஆர்வம் தெரிந்தது.
காலை உணவுக்குப் பிறகு, வீட்டின் முற்றத்தில் அமர்ந்து பேசினர். பிரியா தன் கனவுகளைப் பகிர்ந்தாள். “அண்ணா… நான் ஒரு நல்ல வேலை செய்து, குடும்பத்துக்கு உதவ வேண்டும்” என்றாள். சசி அவளை ஊக்கப்படுத்தினான். “பிரியா, உன் போன்ற பெண்ணுக்கு எல்லாம் சாத்தியம். உன் அழகும், புத்திசாலித்தனமும் உன்னை எங்கும் கொண்டு செல்லும்” என்றான். அவன் பார்வை பிரியாவின் உடலை முழுக்க வருடியது. பிரியா அந்தப் பார்வையை உணர்ந்து, உள்ளுக்குள் ஒரு வெப்பம் ஏறியது. “அண்ணா… நீங்கள் ரொம்ப நல்லவர்” என்று முணுமுணுத்தாள்.
மதிய நேரம். வீட்டில் சற்று அமைதி. கல்யாண் தன் அறைக்குச் சென்றான். சசி முன் அறையில் அமர்ந்திருந்தான். பிரியா அவனுக்கு பழச்சாறு கொண்டு வந்தாள். அவள் குனிந்து டம்ளரை வைக்கும் போது, அவள் சேலையின் முன்பகுதி சற்று திறந்து, அவள் மார்பகங்களின் ஆழம் சசியின் கண்களில் பட்டது. சசி தன் பார்வையை விலக்க முடியவில்லை. அவன் உடல் முழுக்க ஒரு தாகம் எழுந்தது. “பிரியா… உன் அருகில் இருக்கும் போது நேரம் போவதே தெரியவில்லை” என்றான் மெல்ல. பிரியா நிமிர்ந்து பார்த்தாள். அவள் கண்களில் கூச்சமும், ஏதோ ஒரு புதிய உணர்வும் கலந்திருந்தன.
அந்த மதியம் முழுக்க அவர்கள் உரையாடல் தொடர்ந்தது. சசி தன் வாழ்க்கை அனுபவங்களைப் பகிர்ந்தான். பிரியா கவனமாகக் கேட்டாள். அவர்கள் பேசும் போது, தற்செயலான தொடுதல்கள் தொடர்ந்தன. ஒரு முறை பிரியா எழுந்து செல்லும் போது, அவள் இடுப்பு சசியின் தோளை உரசியது. அந்த உரசலில் இருவரும் உறைந்தனர். பிரியா வேகமாக நடந்து சென்றாள். ஆனால் அவள் மனதில் சசியின் தொடுதல் தொடர்ந்து எதிரொலித்துக் கொண்டிருந்தது.
மாலை நேரம். சூரியன் மறையும் வேளை. வீட்டின் மாடியில் இருவரும் சென்றனர். அங்கே காற்று இதமாக வீசியது. பிரியா சேலையை இறுக்கிக் கொண்டாள். ஆனால் காற்று அவள் சேலையின் தலைப்பை மெல்ல அசைத்தது. சசி அருகில் நின்றான். “பிரியா… உன் புன்னகை என் நாளை முழுக்க மகிழ்ச்சியாக்கும்” என்றான். பிரியா தலையைத் தாழ்த்தினாள். அவள் உடல் சூடாக இருந்தது. அவள் உள்ளத்தில் புதிய உணர்ச்சிகள் எழுந்தன. “அண்ணா… நீங்கள் பேசும் போது எனக்கும் ஒரு வித்தியாசமான உணர்வு ஏற்படுகிறது” என்று மெல்லிய குரலில் சொன்னாள்.
இரவு நேரம் வரை அவர்களின் முதல் உரையாடல் தொடர்ந்தது. கல்யாண் வந்து சேர்ந்த பிறகும், சசியும் பிரியாவும் ஒருவரை ஒருவர் பார்க்கும் பார்வையில் ஒரு ரகசியம் இருந்தது. அந்த நாள் முழுக்க, பிரியாவின் உடல், அவள் புன்னகை, அவள் தொடுதல்கள் – எல்லாம் சசியை உசுப்பேற்றிக் கொண்டிருந்தன. பிரியாவுக்கும் சசியின் பார்வையும், வார்த்தைகளும் தன் உள்ளத்தை கிளறி விட்டிருந்தன.
