வெள்ளிக்கிழமை காலை மணி 6:55.
கோயம்புத்தூர் வீட்டில் அனுஷ்யா எழுந்ததும் முதலில் மொபைலை எடுத்தாள். சசியுடன் நேற்று நடந்த உரையாடலை மீண்டும் படித்தாள். ஒவ்வொரு வார்த்தையும் அவள் மனதில் ஆழமாக பதிந்திருந்தது. குறிப்பாக அவர் சொன்ன “I am only a temporary guest in your private fantasy” என்ற வரி அவளை மீண்டும் மீண்டும் சிந்திக்க வைத்தது.
சசி கண்களை மெதுவாகத் திறந்தான். ஜன்னல் வழியாக வந்த வெளிச்சம் வெள்ளைத் திரைச்சீலையைக் கிழித்து அறையை நிரப்பியது. படுக்கையின் மறுபக்கம் வெறுமையாக இருந்தது. தலையணைமேல் இன்னும் சூடு இருந்தது. தலையணையின் மீது கருப்பு முடி இரண்டு மூன்று இழைகள் ஒட்டிக்கிடந்தன. அறையில் அவளது வாசனை மிச்சமிருந்தது — தேங்காய் எண்ணெய் கலந்த மென்மையான வாசனை, வியர்வை, மற்றும் அவன் விட்டுச் சென்ற விந்துவின் லேசான வாசனை கலந்த கலவை.
வெள்ளியங்குளம் கிராமத்தின் இரவு மெல்ல மெல்ல ஆழமாகிக் கொண்டிருந்தது. சசி வீட்டுக்கு திரும்பிய பிறகு, அவன் மனசு அமைதியின்றி இருந்தது. ஷாகிராவின் வெளிறிய முகம், அந்த மென்மையான கண்கள், ராதா ஆன்ட்டியின் உடல் வளைவுகள், இருதயாவின் குரல்… எல்லாம் ஒன்றோடு ஒன்று மோதிக் கொண்டிருந்தன. அவன் அம்மா மீனாட்சி “சாப்பாடு ஆயிடுச்சு சசி… வா” என்று அழைத்தார்.
சசி கல்யாணின் வீட்டுக்கு வந்த முதல் நாளின் காலை நேரம். வெயில் மெல்ல எழுந்து கொண்டிருந்தது. வீட்டின் முற்றத்தில் பறவைகள் கீச்சிட்டுக் கொண்டிருந்தன. சசி அறையில் இருந்து எழுந்து, முகம் கழுவி வெளியே வந்தான். கல்யாண் இன்னும் தூங்கிக் கொண்டிருந்தான்.
சசி தன் நண்பன் கல்யாணின் வீட்டுக்கு அடிக்கடி வந்து போகும் நாட்களில், அவன் தங்கை பிரியாவின் மீது ஏற்பட்ட ஈர்ப்பு நாளுக்கு நாள் அதிகரித்துக் கொண்டிருந்தது. கல்யாணின் திருமணத்திற்கு முந்தைய நாள், அந்த பெரிய கிராமத்து திருமண விழா அவர்களின் வாழ்க்கையில் ஒரு புதிய திருப்பத்தை ஏற்படுத்தியது.
கிராமத்தின் பெரிய பண்ணையாரின் மாளிகை இரவு நேரத்தில் விளக்குகள் எரிய, அமைதியாக இருந்தது. பண்ணையார் முருகேசன் தன் மகள் பிரியாவை அழைத்துக்கொண்டு சசியின் நம்பூதிரி மாளிகைக்கு வந்திருந்தார். பிரியா, 21 வயது. லண்டனில் படித்து வந்தவள்.
சசி, 21 வயது கல்லூரி மாணவன். உயரமான உடல்வாகு, தினசரி ஜிம்முக்கு போகும் காரணத்தால் தோள்கள் அகலமாகவும், மார்பு திடமாகவும், வயிறு சிக்ஸ் பேக் ஆகவும் இருக்கும். அவன் பூல் நீளமானது, தடிமனானது – பெண்கள் ஒரு முறை பார்த்தாலே மயங்கும் அளவுக்கு.
மாலை நேரம். வீட்டின் முன்புறத்தில் மீனாட்சி தனியாக உட்கார்ந்திருந்தாள். அவள் கண்கள் தூரத்தில் எங்கோ பார்த்தபடி இருந்தன. விருமன் உள்ளே நுழைந்தபோது அவள் முகத்தில் ஒரு மெல்லிய புன்னகை படர்ந்தது.
“வந்துட்டியா… என் உயிரே.” அவள் எழுந்து அவனை நெருங்கினாள். அவன் கைகளைப் பிடித்து தன் மார்பில் வைத்தாள். “உன் தொடுதல் இல்லாமல் ஒரு நாள் கூட என்னால் இருக்க முடியாது போல இருக்கு.”
மறுநாள் காலை வெயில் மெல்ல வீட்டுக்குள் நுழைந்தபோது மீனாட்சி விருமனின் மார்பில் தலை வைத்து படுத்திருந்தாள். அவள் கண்கள் திறந்ததும் மகனின் முகத்தைப் பார்த்து புன்னகைத்தாள். “என் உயிரே… நேற்று இரவு முழுக்க என்னை உன் மனைவியாக நடத்தினாய். இன்னும் என் உடம்பு உன் தொடுதலால் நிறைந்திருக்கிறது.”
மறுநாள் மாலை. விருமன் தன் சைக்கிளை வேகமாக மிதித்தபடி அத்தை வீட்டை நோக்கி சென்றான். அத்தை லட்சுமி, அப்பாவின் தங்கை. வயது நாற்பது. கணவன் இறந்து பல வருஷமாக தனியாக இருந்தாள். அவள் உடம்பு கொழுப்பாகவும், முலைகள் பெரிதாகவும், சூத்து தாராளமாகவும் இருந்தது. கிராமத்து பெண்களுக்கே உரித்தான முதிர்ந்த அழகு.