மறுநாள் காலை. மழை முழுவதும் ஓய்ந்து, வானம் தெளிவாக இருந்தது. சஞ்சனா தன் வீட்டில் கண்ணாடி முன் நின்று கொண்டிருந்தாள். அவள் அணிந்திருந்த பழைய ப்ளவுஸ் இறுக்கமாக இருந்தது. மார்பகங்கள் இறுக்கி, சற்று அசௌகரியமாக உணர்ந்தாள். “இந்த ப்ளவுஸ் கொஞ்சம் loose ஆகணும்” என்று தீர்மானித்தாள்.
அவள் அம்மாவிடம் சொன்னாள், “அம்மா, நான் tailor கடைக்கு போய் ப்ளவுஸ் adjust பண்ணிட்டு வரேன்.”
“சரி, சீக்கிரம் வா. வெயில் ஏறுது” என்றாள் அம்மா.
“தப்பு பண்ணியது நான்டா. நான் பண்ணிய தப்பை நீ நியாய படுத்திட்ட. உன் மனசு எந்த பொண்ணுக்கும் வராதுடா. நீ ரொம்ப கிரேட்டா..!!”
“உன்னை போல ஒரு மனைவி யாருக்கும் கிடைக்காதுடா சொல்லி அவளை கட்டிபிடித்து அவளின் கன்னத்தில் கழுத்தில் நெற்றியில் எல்லாம் முத்தமிட்டேன். ஆனா, உன்னை என்னால் இது போல் இன்னொரு ஆணுடன் இணைத்து பார்க்க முடியாதுடா. ஆனா உன்னால் மட்டும் எப்படிடா. என்னால் கற்பனை கூட பண்ண முடியல..!!”
“என்னடி பேச்சு இதெல்லாம். தன்னோட புருஷனை எந்த பொண்ணாவது, அடுத்த ஒருத்திக்கு விட்டு கொடுப்பாளா..?”
யோ எனக்கு ஒரு யோசனை தோணுது. நீயோ நல்ல ஒக்கரே. உன் பூளுக்கு நல்ல யோக ராசி இருக்கு. இன்னும் ஒரு தடவை ஒத்து விட்டு உன் கஞ்சியை கொட்டி விட்டு போ. இன்னும் கொஞ்ச நேரம் கழித்து என் புருசனும் வந்து ஒப்பான் . உங்க ரெண்டு பேர் கஞ்சியும் சேர்ந்து பிடிக்குதான்னு பாப்போம். இப்படி அவள் சொல்ல சொல்ல, மருதனின் பூள் இன்னும் முறுக்கு ஏறியது.
சென்னை இருக்கும் அயோத்யா குப்பத்தில் இருப்பவர்கள் செண்பகமும் அவள் கணவன் இருளப்பனும்.இவர்கள் மீன் பிடிக்கும் சமுயாதயத்தை சேர்ந்தவர்கள். இருளப்பன் கடலில் நண்பர்களுடன் போய் மீன் பிடித்து வந்து அதை விற்று காசாகி வாழ்கையை நடத்துபவன். அவன் பெண்டாட்டி தான் செண்பகம். நல்ல நாட்டு கட்டை. இருவருக்கும் கல்யாணம் ஆகி எட்டு வருடம் ஆச்சு. இன்னும் செண்பகத்தின் வயதில் ஒரு புழு பூச்சி கூட முளைக்கவில்லை. அவர்கள் ஒப்பத்தில் ஒன்றும் குறை இல்லை. மீனவர்களுக்கே உண்டான வகையில் இரவு சாப்பாடு இருக்கோ
வீடு…!
அவனைப் பார்த்தாள். முகம் இருகியது. மார்பகம் விம்மப் பெருமூச்செறிந்தாள்.
கோமளா ” அவன் கெடக்கான் விட்றி…! இப்ப நீ எதுக்கு அழற? உன்னை வேண்டாம்ட்டு போனான்னா.. அவனுக்குத்தான் நட்டம். உனக்கில்ல..” என ஆறுதலாகப் பேசினாள்.