ஹாஸ்டலுக்குள் இருந்த டெலிபோன் பூத்தில் நுழைந்த தோழியின் வீட்டு நம்பரை டயல் செய்தாள்,, நான்கைந்து ரிங் போனபிறகு எடுத்தாள் அவளின் தோழி “ மங்கை நான் ரஞ்சனா குரு வீட்டுக்கு போனியா? அவரை பார்த்தியா?” என்று கேட்க
எந்த பதிலும் இல்லாமல் எதிர்முனையில் அமைதி நிலவியது,,
ரஞ்சனாவுக்குள் ஒரு பதட்டம் நிலவ “ என்னாச்சு மங்கை,, எதுவாயிருந்தாலும் என்கிட்ட சொல்லு” என்றாள் ரஞ்சனா
நான் என் இரண்டு கைகளையும் அக்காவின் முலைகளில் வைத்து மெல்ல பினைந்தேன்
அக்கா உன்னிடம் ஒன்று கேட்கட்டுமா ?
என்ன வேனும் ?
“ கொஞ்சம் நில்லுங்க மிஸ் ரஞ்சனா” என்று கிருபா அழைக்க
நின்று திரும்பி “ சொல்லுங்க சார்” என்றாள் ரஞ்சனா
“ நீங்க எங்கே தங்கப்போறீங்க,, என்றான்
முகத்தில் சட்டென்று ஒரு கவலை வந்து அமர
திடீரென்று என்மீது ஏதோ ஊர்வதுபோல் உணர்ந்தேன் என்ன ஆச்சர்யம் அக்காதான் என் அருகில் வந்து என் கையை தன் போர்வைக்குள் இழுத்தாள் இழுத்து தன் முலைகள் மீது வைத்துக்கொண்டாள் நான் அமைதியாக இருந்தேன்
அடுத்து என்ன பேசுவது என்று புரியாமல் குழம்பி போய் நின்றாள்,, அதற்க்குள் எதிர்முனையில் இருந்த நபர் “ ஓகே நான் வச்சிரட்டுமா?” என்றார்
அய்யோ என்ற பதட்டத்துடன் “ சார் சார் வச்சிராதீங்க,, எனக்கு படிக்க உதவிய நீங்க இன்னொரு உதவியும் செய்யனும்னு உங்களை வணங்கி கேட்கிறேன் சார்” என்று வேதனையில் மெலிந்த குரலில் ரஞ்சனா கூறினாள்
எங்கள் குடும்பம் மிக சிறியது குடும்பத்தில் நான் அக்கா அப்பா அம்மா மாத்திரம் தான் அப்பா ஒரு பாக்டரியில் வேலை பார்க்ககிறார் அக்கா மீனா காலேஜ் முதலாம் ஆண்டு படிக்கிறாள் என்னை விட நான்கு வயது மூத்தவள்
இருபத்தியிரண்டு வருடங்களுக்கு முன்பு ரஞ்சனாவும் ஒரு பேரழகி தான்,, ஆந்திரா தமிழ்நாட்டுக்கும் நடுவே குடியாத்தம் சித்தூர் சாலையில், வரதரெட்டிப்பள்ளி ரஞ்சனாவின் சொந்த ஊர்,, அது ஊர் என்பதைவிட பெரிய கிராமம் என்று சொல்லலாம்,
வீடு.. !! சுற்றி வளைத்து வந்து.. நசீமாவை அவர்கள் ஏரியா பக்கத்தில் இறக்கி விட்ட பின்.. நேராக வீட்டுக்குப் போய் விட்டான் சசி.. !! புவி காலேஜ் முடிந்து வருவதற்கு இன்னும் ஒரு மணி நேரத்துக்கு மேல் இருந்தது.. !! அந்த ஒரு மணி நேர இடைவெளியை நசீமாவுடன் கொண்டாட பிளான் செய்து விட்டான். அவளும் அதற்கு ஒத்துக் கொண்டிருந்தாள்.. !!
“ ஓ அப்படியா” என்ற மான்சியின் குரலில் மறைக்க முடியாத ஏமாற்றம் இருந்தது,, இனிமேல் கேன்டீனில் கூட சத்யனை பார்க்கமுடியாது போலருக்கே, என்று எண்ணி மனதுக்குள் குமுறியவாறு அவளுடைய வேலைகளை தொடர்ந்தாள்
அவள் மனம் முழுவதும் சத்யன் நினைவுகளை தவிர வேறு எதுவுமில்லை,, நான் வீட்டுக்குள் வரவில்லை என்றதும் வருந்தியிருப்பானா? அல்லது மனதுக்குள் கோபமாக திட்டியிருப்பானா? எது எப்படியே அவன் மனதில் சந்தோஷம் மட்டும் நிச்சயம் இருந்திருக்காது,, அவன் பிடிவாதம் தளரும் வரையில் அவனை பார்க்காமல் தன்னால் இருக்கமுடியுமா? என்ற கேள்விக்கு பதில் தெரியாமல் தலையனையில் சாய்ந்தாள் மான்சி